453 



nl. totdat de placenta zich begint aan te leggen. In dit opzicht 

 bestaat dus volkomen overeenstemming met Spermophilus ; ook 

 de vormen, die de eikamer in opvolgende stadia vertoont, toonen 

 uiterst weinig verschil tusschen beide dieren. Ik vermoed, dat 

 Fleischmann, door te weinig stadia, er toe gekomen is de 

 „heterochronie der homologe vormingen" te overdrijven, ofschoon 

 ik niet zou willen beweren dat deze niet in geringen graad aan- 

 wezig is: ook bij alle exemplaren eener zelfde soort, beantwoordt 

 niet steeds aan een bepaalde ontwikkeling van het embryo een 

 overeenkomstige van den uteruswand enz. 



Ofschoon ik over Spermophilus niet door eigen aanschouwing 

 kan oordeelen , doen de groote overeenstemming en gelijkenis, 

 die overigens volgens de beschrijvingen en afbeeldingen van 

 Fleischmann met Seiurus bestaan , mij toch vermoeden , dat ook 

 by Spermophilus de processen plaats hebben als bij den gewonen 

 eekhoorn. Ik ben dan ook overtuigd, dat wat Fleischmann 

 eerst als „Schlussvvülste" beschrijft, nl. de begrenzende wallen 

 van de „Schlussspalte", niet hetzelfde is, als wat in latere stadia 

 door hem evenzoo wordt genoemd : de eerste verdwijnen door de 

 dilatatie geheel om plaats te maken voor een vorming van geheel 

 anderen oorsprong (zie PI. V van Seiurus). 



De ondermijning van de mucosa in contact met de navel blaas 

 vond ik bij Seiurus eerst veel later dan Fleischmann. Wat de 

 „Ersatzlumina" betreft, Fleischmann zag deze alleen aan de 

 einden der vruehtkamer op een overlangsche doorsnede, spreekt 

 niet over hun voorkomen op dwarsdoorsnede boven zijn „Schluss- 

 wülste" en zou ze hier dan ook niet gevonden hebben. Het is 

 mij nu niet duidelijk hoe hij zich deze ondermijning van de 

 geheele navelblaas verder voorstelt alleen van uit deze beide 

 nisjes, die alleen aan de einden der vruehtkamer te vinden zijn. 

 Hij spreekt verder van het naar beneden verplaatsen der „Ersatz- 

 lumina" en de resten der bedoelde wallen , veroorzaakt door den 

 sterken groei boven de z. g. n. „Schlusswülste", die hij aan de 

 einden der vruehtkamer waarneemt: nu kan dit aan deze einden 



