461 



Fleischnuinn ('93) bespreekt de instulping van het bovendeel 

 van de navelblaas in het benedendeel. Dit proces gaat volgens 

 hem zoover, dat ten slotte beide wanden vergroeien en het 

 distale dan wordt gevasculariseerd door het proximale, vaatvoe- 

 rende deel (hierin is hij het dus geheel eens met de bekende op- 

 vatting van Bischoff), waardoor een „omphalochorion" ontstaat. 

 Dit is onjuist: nooit vergroeien beide, steeds blijven zij geschei- 

 den, van een „omphalochorion" kan dus geen sprake zijn. 



Duval ('92) meent evenwel naar analogie van hetgeen hij bij 

 het konijn vond, dat de beweringen van Fleischraanu in zooverre 

 onjuist zijn, als geen vergroeiing plaats heeft, doch een degene- 

 ratie en ten slotte geheel verdwijnen van den distalen, niet ge- 

 vasculariseerden wand der navelblaas, zoodat de van vaten voor- 

 ziene proximale wand terstond in contact komt met de mucosa 

 uteri. Ook dit is onjuist; wij zagen integendeel de groote woeke- 

 ringen van den troplioblast van dit deel der navelblaas, die 

 leidde tot de vorming van „monstre cells" , tot het laatst toe 

 blijven bestaan. 



§ 2. Konijn. 



Van geen dier is de placentatie in meer bijzonderheden be- 

 kend , over geen vorm van placentatie bestaat zulk een uitge- 

 breide litteratuur als over die van het konijn. 



De uterus bestaat, evenals bij Sciurus, uit twee lange, dunne 

 hoorns, die samenkomen in den korten uterus s. str.. In deze 

 boorns fixeeren zich de bevruchte eieren en geven aanleiding 

 tot het ontstaan van aanzwellingen in het verloop van den hoorn , 

 evenals die bij Sciurus werden waargenomen. 



Inwendig vindt men drie paren wallen, die in de lengterichting 

 van den uterus verloopen. Twee liggen mesometraal, twee anti- 

 mesometraal, van de beide overige aan beide zijden één. Minot 

 ('90) voerde hiervoor de volgende, zeer gemakkelijke nomen- 

 clatuur in: de beide antimesometrale vormen de obplacenta , de 

 beide zijdelingsche de periplacenta, eindelijk de twee mesome- 



