466 



genetisch identiek zijn, alleen na elkaar optreden? Op deze 

 vragen is slechts een beslist antwoord te geven door het waar- 

 nemen van de preparaten; het vergelijkend anatomisch onderzoek 

 kan hier echter misschien een vingerwijzing geven ; daarover 

 echter later (zie hoofdst. III). 



Over het vraagstuk, hoe de bevruchte eieren op hun plaatsen 

 in den uterus komen, of deze plaatsen gepreformeerd zijn, laten 

 de schrijvers zich niet uit. Alleen wordt vermeld, dat de afstanden 

 tusschen de verschillende kiemblazen in den hoorn regelmatig zijn 

 en dat de eieren steeds met den vegetatieven pool antimesome- 

 traalwaarts gekeerd liggen. Assheton ('95) tracht van dit laatste 

 een mechanische verklaring te geven, door erop te wijzen, dat de 

 eieren, door de contracties van den hoorn voortbewogen, alleen 

 in de bovengenoemde stelling juist passen in den vorm van het 

 lumen. Vreemd mag het dan toch heeten, dat hij elders zich 

 den vorm van dit lumen '(met name de afplatting der obplacenta, 

 die hier den vorm in quaestie geeft) ontstaan denkt door den 

 druk van het groeiende ei (de mucosa is hier „most yielding", 

 meer dan de eiwand, wijkt dus uit voor het ei!). Verder neemt 

 hij niet de in het begin van zijn komst in het uteruslumen, in 

 verhouding tot dit laatste, uiterst kleinere afmetingen van het ei 

 in acht. 



Behalve de macroscopische afplatting van de obplacenta, die 

 zich gaandeweg ook over de periplacenta uitstrekt, hebben micros- 

 copische structuurveranderingen in het slijmvlies plaats. 



Op den 7^" dag ziet Du val ('92) het stroma mucosae van de 

 obplacenta bestaan uit vele stercellen met een intercellulaire stof, 

 die zeer weinig fibrillen bevat; de vaten zijn capillaria zonder 

 verderen wandsteuu; de epitheelzoom vormt kleine, ondiepe 

 crypten, waarvan het epitheel aan den top reeds een fusie ver- 

 toont. Doorman ('93) noemt het epitheel, evenals de klieren, die 

 wijd en talrijk zijn (^ crypten van Duval?), gewoekerd terwijl 

 ook hij het stroma uit stercellen opgebouwd vindt. Clivio ('90) 

 daarentegen ontkent een antimesometrale cel-proliferatie; in het 



