469 



noemd stadium verder op zijde dezer eerste verklevingsplaats) , 

 liggen beide nog vrij tegenover elkaar; het „eetoderm" bestaat dan 

 uit vele cellagen boven elkaar in het bereik van een terrein, 

 samengesteld uit twee halve manen ter weerszijde van het achter- 

 eind van den foetus (van daar de vorm der laesie bij uitpre- 

 pareeren der kiemblaas!), waarvan de cellen duidelijke grenzen 

 vertoonen; het moederlijk epitheel vormt een dikke plasmalaag 

 met er in verstrooide kernen, wier meest in het oogvallende 

 eigenaardigheid is, dat hun chromatine sich alleen tegen den wand 

 heeft opgehoopt. Op het oogenblik dat beide zich tegen elkaar 

 aanleggen , ziet men de laag veranderd epitheel dunner worden , 

 later verdwijnen, terwijl „aussitót" de celgrenzen in het opper- 

 vlakkige deel van het verdikte eetoderm verdwijnen en deze 

 laatste nu, op de plaats van het vroegere epitheel, het moeder- 

 lijke mucosastroma bekleedt. Intusschen heeft in het eetoderm 

 tegelijk met het verdwijnen der celgrenzen (vorming van een 

 oppervlakkige „couche plasmodiale" en basale „couche cellulaire") 

 een verandering der elementen plaats gehad: het plasma der ver- 

 smolten cellen kleurt zich donkerder met karmijn dan vroeger 

 (en dus ook dan dat van de couche cellulaire), de kernen zijn 

 kleiner en licht ovoid van vorm , zeer donker en homogeen 

 met karmijn gekleurd, vertoonen nooit mitosen. 



Het verschil in uiterlijk van de kernen der versmolten foetale 

 en epitheelcellen is steeds constant (in het plasma zag Duval 

 blijkbaar geen verschillen), vandaar dat men Duval niet het recht 

 kan betwisten beide in het verdere verloop aan deze kenmerken 

 te onderscheiden. Dat do plasmamassa met de kleine ovoide 

 kerntjes ontstaat uit liet oorspronkelijke eetoderm , kon hij ver- 

 volgen ; cvcnzoo zag hij aan de obplacenta enz. , waar geen ver- 

 dikt eetoderm maar wel een geheel gelijke epitheel-massa be- 

 stond, het verdwijnen van de versmolten moederlijke celmassa, 

 wier eigenaardige kenmerken hierdoor blijken van degeneratief 

 karakter te zijn. Tegen deze bewjjsvoering valt niet veel in te 

 brengen. ITot feit dat de ovoide vorm on donkere tinctie der 



