470 



foetale kernen door anderen niet zijn gevonden, is, dunkt mij, 

 wel toe te schrijven aan een gebrek in de fixatie: niet alle 

 onderzoekers gebruiken dezelfde fixatie-middelen, en dit heeft bij 

 zoo gevoelige weefsels een groeten invloed op het aspect dat zij 

 den beschouwer onder den microscoop bieden ; evenwel , de door 

 Duval in zijn preparaten gevonden kenmerken zijn constant en 

 dit is de hoofdzaak voor een identificatie van de weefsels in 

 zijn, steeds gelijk behandelde, preparaten. De wijze, waarop dan 

 verder het epitheel door toedoen van het ectoderm verdwijnt, is 

 uit Duval's figuren niet op te maken , daarvoor zijn zij te sche- 

 matisch. Nog één ding wensch ik hier op te merken: het ont- 

 staan van het versmelten der foetale cellen en het verdwijnen 

 van het moederlijke epitheel vallen samen, terwijl volgens Duval 

 geen couche plasmodiale is te bespeuren , vóórdat de aanlegging 

 van het verdikte ectoderm tegen het veranderde epitheel plaats 

 vond. 



Terzelfder tijd ongeveer verdedigde Masius ('89), een leerling 

 van van Beneden, een gelijke meening. In het begin vau den 

 derden dag ligt de kiem blaas nog vrij i) in de holte der vrucht- 

 kamer. Het ectoderm , in den vorm van een , het achtereind 

 van het embryo omgevend „fer a cheval" verdikt, is juist ge- 

 scheiden in twee lagen, een bovenste „plasmodiblaste" en een 

 basale „cytoblaste" : de eerste ontstaat door multiple, dicht 

 bijeen gelegen knopvormige uitspruitsels van den laatste (waar- 

 door later de kernen in den plasmodiblast in groepen liggen). 

 Intusschen is het uterusepitheel in deze streek gedegenereerd na 

 vermeerdering van het aantal zijner kernen en verdwijnt meer 

 en meer, zoodat dan de plasmodiblast het stroma mucosae bedekt. 



De plasmodiblast bestaat uit een ruime hoeveelheid homogeen 

 of fijn gegranuleerd protoplasma, dat veel donkerder van tint is 

 dan dat van den cytoblast, terwijl de kernen eerst in groepen 



') Waar de auteurs van „vrij üggon" van de kieniblaas spreken, bedoelen zij 

 natuurlijk, daar zij de antimesonietrale fixatie niet kenden, een ontbreken der fixatie 

 aan de beide plaeentairlobben. 



