474 



herroepen ('00). Hij zag toen de beiile wallen van verdikt ecto- 

 derm bestaan uit hoog cylinderepitheel met talrijke mitosen , 

 vrijliggend tegenover het moederlijk epitheel. Er ontstaan dan 

 later boven het niveau der overige uitstekende cellen die, met 

 andere van gelijken aard versmeltend , klompen vormen van een 

 donker aspect, die a. h. w. uitbotten uit het ectoderm. Bij dit 

 proces veranderen de betrokken foetale kernen : zij worden voor- 

 eerst grooter, rond of ovaal van vorm; behalve twee groote nu- 

 cleoli van verschillenden vorm bevatten zij nog talrijke chroma- 

 tinekorrels. Lator versmelten ook deze klompen, zoodat zij te 

 zamen een laag „syncytium" vormen, die door verderen aanwinst 

 van uit de onderliggende celmassa, voortdurend groeit. Er ont- 

 staat dus, concludeert Maximow hieruit nu, aan het achtereinde 

 van het embryo een duidelijk ectodermaal „syncytium", vóórdat 

 het tot contact van ectoderm en moederlijke weefsels is gekomen. 

 In den tijd , dat deze processen plaats hebben aan de foetale 

 zijde, is het moederlijke epitheel niet intact gebleven: in het 

 begin van den achtsten dag worden de epitheelcellen hooger en 

 grooter, vaak met distale, kolfvormige verdikkingen, waarbij het 

 plasma zich met eosine donkerder kleurt. Dan versmelten de 

 cellen groepsgewijze, zoodat polynucleaire, groote cellen ontstaan, 

 waarvan de triihaarzoom nog duidelijk is te zien. De kernen 

 nemen een ovalen vorm aan , terwijl het chromatine zich rand- 

 standig plaatst. Teekeuen van fragmentatie nam Maximow niet 

 waar. Eerst later, als het ectodermale „syncytium" zich tegen 

 den uteruswand heeft aangelegd , versmelten ook de polynucleaire 

 epitheelcellen onder elkaar geheel en verdwijnen de trilharen; 

 ook dan neemt de dikte van den plasmazoom nog toe. In dezen 

 tijd vindt Maximow vaak een geïsoleerde cel in de gedegene- 

 reerde cpitheelmassa, die hij uitdrukkelijk voor een nog niet ver- 

 smolten epitheliale en niet voor een ingedrongen foetale cel ver- 

 klaart (echter, te voren waren de enkele cellen reods tot meer- 

 kernige versmolten; waarom zag hij dergelijke elementen dan 

 niet ook in dat stadium der epitheelmetamorphose?) 



