475 



Eindelijk vermeldt hij uog, zonder evenwel een beschrijving 

 van het aspect of eene teekening te geven, terloops, dat tusschen 

 de ectodermale vormingen en de moederlijke in den laatsten tijd 

 voor de appositie, „resten der zona pellucida en korrelige eiwit- 

 massa's" te vinden zijn. 



Kort na de appositie (dit dient ter wederlegging van hen, die 

 in een scherpe grens of ruimte tusschen „syneytium" en „cellaag" 

 reden vonden om aan het genetisch verband van beide te twijfe- 

 len), begint door vorming van vacuolen het „syneytium" zich te 

 scheiden van de rest van het ectoderm. Ten slotte krijgt het 

 eerste een zoo groote zelfstandigheid , dat het alleen nog daar met 

 het onderliggende ectoderm in contact is, waar nieuwe groei van 

 het „syneytium" door de beschreven knop vormingen plaats heeft. 



Ligt inderdaad tusschen epithelium uteri en ectodermwal nog 

 een deel van de zona pellucida, terwijl onder deze laatste het 

 „syneytium" ontstaat , dan is de quaestie van den oorsprong van 

 dit laatste opgelost. Ik zou echter eenig bezwaar gevoelen , deze 

 bewijsvoering van Maximow zoo aan te nemen. Vooreerst laat 

 ook hij, evenals Masius (zie boven), een ruimte bestaan tusschen 

 ectoderm en uterusepitheel ; hiertegen heb ik dezelfde bezwaren 

 als boven werden aangevoerd tegen Masius; het komt mij voor, 

 dat, indien deze bezwaren geldig zijn, veel van de kracht van 

 Maximow's bewijs verdwijnt; immers liggen alleen zona>ï^.s^^>/ tus- 

 schen foetaal en moederlijk weefsel en zou er dus alle gelegenheid 

 voor dit laatste zijn om ev. aan de vorming van „syneytium" deel 

 te nemen. Buitendien echter, mogen de vormingen, die Maximow 

 als zonaresten en korrelige eiwitmassa's beschrijft, wel als zoo- 

 danig beschouwd worden? Voor eenig bewijs geeft hij geen aan- 

 knoopingspunten ; a priori komt het mij echter niet waarschijnlijk 

 voor, dat de zona, die het in den aanvang zoo uiterst kleine 

 ei omsluit, zich zou laten rekken tot een dergelijken omvang, 

 zonder reeds lang te voren uiteengesprongen te zijn , waarbij dan 

 de rosten toch wel reeds lang zouden verdwenen zijn, in elk 

 geval geen afsluiting van eenige beteekenis meer zouden kunnen 



