477 



een artefact ontstaan door retractie van den kiemblaaswand daar, 

 waar de adhaesie nog niet sterk genoeg was om deze kracht te 

 weerstaan. Ten slotte, waar Frankel de randen van de placenta 

 onderzoekt, dient hij eerst aan te toonen, dat de door hem 

 gevonden ledige ruimte inderdaad later door placentairweefsel 

 wordt ingenomen; dit doet hij niet, terwijl het toch mogelijk 

 zou zijn, dat de placentairvorming in het door hem onderzochte 

 stadium alleen aan de andere zijde van den door hem in het 

 oog gevatten wal toenam. 



Hart en Gulland ('92) beschrijven alleen, hoe het ectoderm 

 sterk hypertrophieert, waar hot in aanraking is met het gedegene- 

 reerde en sterk hypertrophische uterusepitheel der mesometrale 

 wallen. Het uterusepitheel wordt door de „villi" verwoest en 

 geresorbeerd , zoodat de vlokken terstond in contact komen met 

 het stroma mucosae. Dit alles moge juist zijn, een overtuigend 

 bewijs leveren de schrijvers niet. Ook Assheton ('95) bepaalt zich 

 er alleen toe te vermelden, hoe het ectoderm mesometraal sterk 

 woekert en de cellen yolumineuser worden dan te voren. Dit 

 alles echter meer met het oog op de mechanische verklaring van 

 dit proces, die hij geeft, dan op den oorsprong van het ,^syncy- 

 tium". Evenwel, het blijkt, dat ook hij een ectodermwoekering 

 aanneemt. 



Opitz ('99) ziet het bewijs voor zijn stelling, dat het „plas- 

 niodium" foetaal van oorsprong is, in de waarneming van Mar- 

 chand (zie beneden), voegt er zelf echter niets bij. Evenmin voor 

 zijn mededeeling dat het epitheel een „syncytium" vormt, dat 

 door het foetale weefsel wordt geresorbeerd. 



Een oorspronkelijke weg voert Ulesko-Stroganowa ('96) tot 

 haar overtuiging, dat alleen de foetale weefsels de oorsprong 

 van het veel besproken „syncytium" kunnen zijn. Een jong 

 stadium van de placentatie van het konijn kon zij niet krijgen, 

 zij onderzocht nu de randen der placenta van een ouder stadium 

 in de onderstelling, dat hier tijdens den verderen groei in hoofd- 

 zaak dezelfde processen optreden als bij den allereersten aanleg, 



