478 



gelijk de meeste schrijvers aannemen. Aan de villi van het „cho- 

 rion laeve", gehjk zij het noemt, bestaat als bekleeding van den 

 bind weefselstam van den vlok een „epilhelioid weefsel", samen- 

 gesteld uit groote, veelkernige cellen, die dicht bijeen liggen. 

 In de placenta zelf zijn de elementen van dit epithelioide weefsel 

 geheel versmolten en vormen een plasmamassa met verstrooide 

 kernen. Ook aan de vrije villi van het chorion laeve is deze 

 fusie der veelkernige , bekleedende cellen te vinden , waar deze 

 zich tegen de decidua uterina aanleggen. Overal buiten de 

 placenta ziet men het uterusepitheel zwellen en ten slotte ver- 

 smelten; bij het naderen van het „chorion laeve" ziet men het 

 afgestooten worden en uiteenvallen : de uit de fusie van het 

 „epithelioide weefsel" ontstane vorming heeft dus zeker niet het 

 uterusepitheel, maar het foetale weefsel tot oorsprong. 



Met den term „chorion laeve" zal Ulesko-Stroganowa wel het- 

 zelfde bedoelen als Du val met zijn „zone iuter-ombilico-placen- 

 taire", d. i. de zone van het chorion tusschen placentairrand en 

 bovenrand der ingestulpte navelblaas. Ook Duval beschrijft hier 

 het ontstaan van abortieve villi en fusie der ectodermcellen; eenigs- 

 zins gevaarlijk is evenwel deze zone voor conclusies over de pla- 

 centatie-processen wel, aangezien het hier een deel geldt, dat 

 nooit eigenlijk placentaweefsel zal vormen : de vlokvormige uitloo- 

 pers zijn, gelijk boven reeds gezegd, abortief. Evenwel, het 

 verdwijnen van het epitheel pleit zeker sterk tegen een latere 

 deelname ervan aan den placentairbouw , al is dus ook het 

 directe bewijs, dat Ulesko-Stroganowa aanvoert voor den foetalen 

 oorsprong van het „syncytium", niet zeer klemmend. 



De meest recente onderzoekingen over de quaestie zijn die van 

 Schoenfeld ('03), die zich in hoofdzaak bij de laatste meeningen 

 van Maximow^ ('00) aansluit. Vóórdat er sprake is van eenige 

 adhaesie van de kiemblaas aan den uteruswand (aan de meso- 

 metrale zijde!) is het ectoderm in het bereik van het „fer a 

 cheval placentaire" verdikt. Dan treden, terwijl nog steeds de 

 kiemblaas mesometraal vrij ligt, enkele cellen in dit terrein 



