479 



meer op den voorgrond, zij vergrooten zich, worden knodsvormig, 

 hun plasma wordt donkerder, hun kern neemt meer en meer het 

 karakter aan van dien van den plasmodiblast (zie beneden), enkele 

 naburige versmelten tot veelkernige reuzencellen , die op hun 

 beurt met elkaar tot fusie komen, waardoor een doorloopende 

 laag „plasmodiblast" wordt gevormd, liggend op het resleerende, 

 verdikte ectoderm , waaruit het ontstond. De zona pellucida is 

 in dezen tijd echter reeds verdwenen ; evenwel is het onmogelijk 

 den plasmodiblast af te leiden van het uterusepitheel , daar dit 

 overal nog cilia lieeft, hier en daar tevens nog celgrenzen. Het 

 zoo uit fusie van ectoderm ontstane weefsel heeft zeer onregel- 

 matig gevormde kernen „alsof deze amoeboide bewegingen 

 maakten'', die zich sterk kleuren en behalve fijne, dicht opeen 

 gelegen chromatinekorreltjes, meestal twee groote nucleoli be- 

 zitten; de structuur is zoo dicht, dat men zich moeilijk een 

 voorstelling kan vormen van iiun fijneren bouw: dit is echter 

 geen degeneratieve verandering, geen pycnose! (dit contra Mar- 

 chand , zie beneden). In contact met het later versmolten epithe- 

 lium uteri, zwellen de kernen „imbibés de suc nucléaire" (n. b. 

 van de epitheliale kernen). I^och mitosen , noch directe kern- 

 deeling nam Schoenfeld waar: de groei geschiedt alleen doordat 

 telkens nieuwe elementen van den, in levendige proliferatie ver- 

 keerenden cytoblast, in den plasmodiblast overgaan. Ook Schoen- 

 feld neemt een eigenbeweging van den plasmodiblast aan, waar- 

 door deze, onder het ontstaan van spleten en vacuolen tusschen 

 dezen en den cytoblast een groote zelfstandigheid verkrijgt. 



Het uterusepitheel zag ook Schoenfeld overal verdwijnen. 

 Nauwkeurig beschrijft hij de processen , die hierbij plaats vinden. 

 Het begin vindt men steeds antimesometraal. Dit bestaat in 

 directe deeling der kernen, niet gevolgd door celdeeling; het 

 celplasma vergroot zich alleen. Dan verdwijnen langzamerhand de 

 grenzen tusschen deze cellen ; in het begin ziet men nog aandui- 

 dingen van deze, doordat de epitheelzoom er gefestoneerd uitziet: 

 elke inham beantwoordt aan een celgrens ; ook deze festons ver- 



