480 



dwijnon Ititer, zoodat het tot volkomen fusie is gekomen. Onder 

 het ontstaan van vele kleine vacuolen, die langzamerhand groeien 

 en naar buiten openbreken, zwelt het plasma meer en meer, 

 zoodat de zoom van versmolten epitheel breeder en breeder 

 wordt. De kernen van dezen zoom zijn klein (kleiner dan van 

 de foetale cellen) en van structuur „poussiereux", zij vertoonen 

 teekenen van directe deeling; soms evenwel zijn zij zeer groot 

 met veel chromatine, soms ook vesiculeus van aard. De cilia 

 blijven meestal zeer lang bestaan, alleen daar, waar de kiem- 

 blaas verkleefd is geweest, zijn zij verdwenen. Onmogelijk is het 

 dus den plasmodiblast van het uterusepitheel af te leiden : het 

 aspect van beide is verschillend genoeg om geen moeielijkheden te 

 geven bij de herkenning: het eene heeft een evident progressief, 

 het andere een even duidelijk degeneratief karakter. Evenwel 

 zou ik tegen Schoenfeld's bewering, dat plamodiblast ontstond, 

 vóórdat de kiemblaaswand zich tegen den uterus heeft aangelegd, 

 hetzelfde willen aanvoeren als boven (zie Maximow), Het bestaan 

 van een zona tusschen beide bij de vorming ontkent hij : reeds 

 meer dan een dag te voren is deze gescheurd, resten zijn er nu 

 niet meer van over. Een contact tusschen ectodermverdikking en 

 moederlijke weefsels en producten, is dus zeer mogelijk. 



Alvorens nu over te gaan tot de tegenstanders van Schoenfeld 

 e. a. , moeten wij nagaan wat Marchand ('98) gebracht heeft tot 

 zijn overtuiging, die in zeker opzicht juist het midden houdt tus- 

 schen de beide meest verdedigde theorieën. Op den achtsten dag 

 vindt Marchand slechts op een kleine plek verkleving van het 

 ectoderm aan de mesometrale wallen van den uteruswand , overal 

 elders is de kiemblaaswand vrij, terwijl „door de fixatie de af- 

 stand van kiemblaas en uterus nog iets vergroot is," Aan het 

 ectoderm ziet hij in het terrein der meermaals genoemde verdik- 

 kingen , hoe de cellen eerst hoog-cylindrisch worden en de vrije 

 rand van het ectoderm hierdoor onregelmatiger, dan versmelten 

 de vrije einden dier vergroote cellen met elkaar, ten slotte ont- 

 staat zoo een doorloopende laag „plasmodium", Aan deze laag 



