484 



Minder talrijk dan de voorstanders van een foetale origine van 

 het syncytium, zijn tegenwoordig die van een moederlijken oor- 

 sprong. Een van de eersten was Grodet (77). Bij zijn onder- 

 zoekingen is geen sprake van eenig genetisch bewijs; zijn jongste 

 stadium bevatte reeds een foetus van twee cM. lengte. Toch 

 meende hij een meederlijken oorsprong aan de, door hem „epithe- 

 lioid weefsel" genoemde, bekleeding der vlakken te moeten toe- 

 schrijven: vooreerst vond hij dit weefsel in de diepte van de 

 basaalplaat (moederlijk weefsel onder de placenta), terwijl hier 

 toch geen villi en dus geen foetaal weefsel aanwezig is; van het 

 epithelium uteri kon hij het niet afleiden , omdat dit een geheel 

 onbeteekenenden rol bij de placentatie speelt (Godet verkeerde 

 nog onder den invloed van Ercolani's opvattingen), evenmin als 

 van het klierepitheel , daar dan de vlokken in deze zouden 

 moeten indringen en dit door de meeste auteurs wordt geloochend. 

 Het eenige wat dus overblijft is volgens hem het glycogeen-weefsel 

 (i. e. veranderd mucosa stroma); evenals het epithelioide weefsel 

 vervult het glycogeen-weefsel (hij meent hier de perivasculaire 

 scheeden) den rol van vaatwand bij de vaten in de basaalplaat, 

 terwijl men glycogeencellen niet zelden in de vlokkenbekleeding 

 vindt. Dat er tegen deze speculatieve beschouwingen van Godet 

 na de nauwkeurige onderzoekingen, die het syncytium van zijn 

 allereersten oorsprong af vervolgden, nog al wat in te brengen 

 is, behoeft geen betoog; Godet zelf geeft het ook alleen als een 

 pure hypothese. 



In zijn eerste artikel over de placenta van het konijn ('89) 

 uitte Sedgwick Minot opvattingen over het wezen van het syn- 

 cytium, die hij later geheel herriep als ontstaan door gemis aan 

 voldoende tusschenliggende stadia. Daar ook van latere auteurs 

 niemand deze opvattingen heeft verdedigd, kan er hier over 

 worden gezwegen. Alleen moge hier kort vermeld worden, wat 

 hij zag aan het epithelium uteri. Antimesometraal begint eene 

 verandering, die bestaat in verdikking, donkerder tinctie en on- 

 gelijk worden van hoogte; mesometraal vindt hij vele multinu- 



