485 



cleaire cellen , hetgeen hij opvat als een bewijs van kernproliferatie. 

 Later ziet hij geheel hetzelfde als Masquelin en Swaen ('80), 

 meent echter dit proces te moeren verklaren voor een „hyaliene 

 degeneratie van het epitheel met hyperplasie der elementen." 

 Het plasma is granuleus en heeft een iets grooter tinctiever- 

 mogen dan normaal. Later ontstaat resorptie, getuige de holten, 

 die in de plasmamassa ontstaan; buitendien evenwel bestaat er 

 volgens iiem een zekere resorptie aan de binnenzijde, waardoor 

 de grens van de versmolten epitheelmassa er hier aangevreten 

 uitziet. De wijze van het ontstaan der vacuolen weet hij niet: 

 leucocyten zijn er niet, terwijl in de vacuolen een detritus ligt: 

 „waarschijnlijk dus ontstaan door liquefactie". 



In de fig. 4, die Minot hierbij geeft, is te zien, hoe de groote 

 kernen van het klierepitheel in het gedegenereerde deel overgaan 

 in kleine donkere, zooals ook door anderen werd beschreven; 

 eveneens hoe dit gezwollen epitheel in het onderliggende stroma 

 schijnt in te dringen , hier en daar komt het reeds tot de vor- 

 ming van geisoleerde epitheelbalken , gelijk Masius die beschrijft. 

 Dit alles, dat Minot niet beschrijft, schijnt mij niet zeer te plei- 

 ten voor een resorptie door, doch meer voor een invasie in het 

 stroma; de mogelijkheid is misscliien tevens niet uit te sluiten, 

 dat het een voortzetting der degeneratie in het stroma zelf is. 

 Eenigszins vreemd klinkt de combinatie van hyperplasie en dege- 

 neratie; over den aard van deze laatste is moeilijk iets te zeggen. 



In twee latere artikelen zet Minot zijn herziene moeningon 

 uiteen ('90, '91). Hij vindt dan den 7**®° dag reeds (in tegen- 

 stelling met wat o. a Schoenfeld , Maximow vonden) het epitheel 

 van den uterus sterk verdikt, terwijl de celgrenzen verdwenen 

 zijn en de kernen enorm vermeerderd; dit alles neemt den vol- 

 genden dag toe, totdat den 10'^^" dag de resorptie begint onder 

 vorming van talrijke vacuolen, die, in grootte en aantal toe- 

 nemend , ten slotte leiden tot verdwijning van het epitheel. Den 

 gden fiag is (^e „area placentalis" (i. e fer a cheval van Masius 

 e. a.), sterk verdikt. In de kliermondingen, die eerst waren ver- 



