488 



verwarring ontstaat door deze nomenclatuur; alleen niet natuur- 

 lijk voor hem, die beide lagen identifieeeren , gelijk Doorman: 

 toch is hier dus, ofschoon verborgen, een verwijzing in den naam 

 te vinden naar de inzichten, die de auteur omtrent de genese 

 der laag in quaestie zich vormde. 



Aan het epitheel neemt Doorman het volgende waar: den 

 gsten dg^g jg het donkerder geworden van kleur, do cellen zijn 

 versmolten en er liggen talrijke „vacuolen" in, ongekleurde 

 holten, waarin een donkere stip: Doorman wil hierin zien ver- 

 slijmde epitheelcellen , de holten ontstaan door verdere verslij- 

 ming van het plasma, de donkere stip is de kernrest. De kernen 

 zijn overigens donker en ohromatinerijk, liggen dicht bijeen. 



Aan het achtergedeelte van het embryo, waar de eerste vast- 

 liechting van kiemblaas en uteruswand plaats heeft, vindt 

 Doorman nu zijn „intermediaire laag" ontwikkeld: deze vormt 

 een diffuus gekleurde korrelige massa , zonder celgrenzen , de 

 kernen zijn donker, chromatinerijk en onregelmatig van vorm, 

 soms ovaal , liggen dicht opeengepakt. Mitosen zijn er nooit. 

 Onmiskenbaar komt Doorman de gelijkenis van deze kernen met 

 die van het gedegenereerde epitheel voor. Buitendien is de inter- 

 mediaire laag alleen daar waar het epitheel is gedegenereerd ; 

 de grens tegenover het ectoderm is steeds zeer scherp, tegen- 

 over den uteruswand niet. Ten slotte voert deze auteur als 

 waarschijnlijksgronden aan tegen de foetale genese van zijn 

 „intermediaire laag", vooreerst, dat het onwaarschijnlijk is, dat 

 zoo snel het epitheel zou kunnen verdwijnen, zonder spoor achter 

 te laten, vooral van. chromatine; dan, dat het onlogisch is te 

 meenen , dat het ectoderm een product zou vormen , dat bestemd 

 is om te verdwijnen. Ten slotte meent hij, dat, waar de physio- 

 logie leert, dat bloed alleen binnen endotheliale wanden vloei- 

 baar kan circuleeren en nooit vaten zonder, zij het dan ook een 

 uiterst dun, laagje bindweefsel voorkomen, het volstrekt onlogisch 

 is te meenen , dat in de placenta het bloed zou circuleeren in 

 ruimten met een bekleeding, die niet endotheliaal is en dat geen 



