490 



meent hij, hebben noch Masius, noch Duval den ondergang en 

 het verdwijnen van het epitheel aan den raesometralen kant be- 

 wezen; de getande kernen, die Masius beschrijft, vond hij ner- 

 gens, steeds vond hij ze rond. 



Tegen deze beweringen van Strahl hebben velen bezwaren in- 

 gebracht. Clivio ('90) meent in het groote verschil in uiterlijk 

 tusschen de kernen van het epitlieel en het verdikte ectoderm 

 een sterken grond te vinden tegen Strahl's meening. Doorman 

 ('93) maakt attent op het onlogische, dat er in zou liggen, in- 

 dien de natuur, die een zoo dicht mogelijke nadering van foetaal 

 en moederlijk bloed beoogt eerst nog door woekering een laag 

 tusschen beide zou verdikken ; verder meent Doorman , dat foetaal 

 en moederlijk epitheel nooit kunnen vergroeien , zooals Strahl 

 dit wil, zonder tusschenkomst van bindweefsel. 



Het eerste, wat Strahl aanhaalt, de scherpe grens tusschen 

 ectoderm en deklaag, is door de onderzoekingen van Maximow 

 en Marchand , voldoende verklaard om niet meer als argument 

 te kunnen gelden ; het tweede berust op een lang niet zeker en 

 daarna tegengesproken meening van Altmann. Zijn derde motief, 

 de vloeiende overgang van plasma der deklaag in dat van het 

 epitheel, kan evengoed wijzen op versmelting van foetaal „syncy- 

 tium" met epitheliaal, zonder voor den afkomst van het eerste iets 

 te bewijzen; dat alle overgangen echter bestaan zouden tusschen 

 de kern vormen van beide lagen moet wel berusten óf op een 

 toeval, óf op een artefact (Duval zag eveneens de kernen van 

 zijn couche plasmodiale niet zeer verschillend) : inderdaad bijna 

 alle auteurs vermelden de verschillen tusschen beide als zeer 

 duidelijk. Door het verschil in samenstelling op den 8^^^" dag 

 van het ectoderm tusschen mesometraal en antimesometraal 

 verliest de waarschijnlijkheidsgrond , dien hij voor het bestaan 

 blijven van het epitheel in het eerste geval aanvoert, zijn kracht; 

 dat evenwel noch Masius noch Duval het verdwijnen van het 

 gedegenereerde epitheel bewezen is m. i. volkomen juist. De bezwa- 

 ren, die Doorman tegen Strahl's argumentatie invoert, houden 



