491 



m. i. geen steek: zijn teleologische redeneering heeft een fout in 

 de premissen , waarom verder twee epitheliale vormingen niet 

 met elkaar zouden kunnen vergroeien , ontgaat mij. 



Elders beschrijft Strahl ('89) hoe, juist vóór de vasthechting 

 van de kiemblaas achter het embryo, op het verdikte ectoderm 

 met mitosen in de bovenste celrij , een laag ligt van donker 

 plasma zonder celgrenzen ; deze laag zet zich verder naar achte- 

 ren op de plaats van contact van moeder en ei , voort in de 

 laag verdikt epitheel, eveneens zonder celgrenzen, terwijl de 

 kernen van beide lagen geheel overeenkomen : dus zijn beide 

 identiek. Hieruit blijkt, dat het uterusepitheel zich in „syncytia- 

 len" vorm van de contactplaats af uitbreidt over het ectoderm , 

 zonder verder verband met den uteruswand. In deze bovenste 

 laag vond Strahl nooit mitosen; de blijkbare toename der laag 

 verklaart hij door aan te nemen , dat of de mitosen tijdens den 

 fixatieduur reeds verdwenen zijn (ook bij alle voorzorgen vond hij 

 ze niet) of dat door opschuiving van epitheel uit de klieren deze 

 groei plaats heeft. De kernen der bedoelde laag zijn zeer chro- 

 matine-arm dicht bij den uteruswand, chromatine-rijk daarentegen 

 dicht bij het ectoderm, terwijl men vaak in dit laatste kernen 

 aantreft, die geheel den indruk maken van uit de deklaag af- 

 komstig te zijn , zonder dat men dit evenwel kan bewijzen , zegt 

 Strahl ; vaak vindt men breedere of smallere bruggen van verband 

 tusschen deklaag en ectoderm. 



Dat over een kleine uitgestrektheid de veranderde epitheel- 

 massa zich over den trophoblast kan uitbreiden , daarin ligt niets 

 verwonderlijks (zie Sciurus). Wel evenwel is het verwonderlijk, 

 (lat de epitheelkernen die, wat hun chromatine betreft dicht bij 

 den uteruswand zoo lijken op de door Duval beschreven vormen, 

 (licht bij het ectodermc hromatine-rijk zouden worden , tevens 

 (gelijk blijkt uit de fig. 4 van Strahl) grooter, waarbij tege- 

 lijkertijd enkele groote chromatine-korrels meer op den voorgrond 

 treden: zeor lijken deze laatste kernen op door andere auteurs be- 

 schreven foetale! Buitendien, bewijzend voor de opvatting van 



