497 



liale „syncytium", vesorbeert dit, waarna het „ectoderm'' in den 

 vorm van celzuilen in het slijmvlies in woekert, terwijl de moeder- 

 lijke decidua boven de oppervlakte uitgroeit. „Epitheliaal syncy- 

 tium" is nu slechts over in de diepte der klieren. In de cel- 

 zuilen dringt nu mesoderni in, aan den anderen kant vormt 

 zich meer en meer plasmodium, hier mot lacunes, waarin 

 moederlijk bloed zich uitstort. Bewijzen van dit alles geeft hij 

 verder niet, evenmin geeft hij meer bijzonderheden van deze en 

 latere processen, 



Ulesko-Stroganowa ('9U) laat het trophoblastweefsel (door haar 

 om uiterlijke overeenkomst „decidua foetalis", genoemd) actief 

 indringen in de „decidua uterina." Gewoonlijk treft de eerste nu 

 bij dit proces de bloedvaten, waarbij zij het endotheel verdringt 

 en dit vaak substitueert. In de „decidua uterina" ontstaan 

 regressieve veranderingen en infiltratie met lymphcellen ; de 

 „decidua foetalis" vormt in het centrum harer woekeringen holten 

 door eigenaardige degeneratie van cellen (waardoor een detritus 

 wordt gevormd en eigenaardige „op erythrocyten gelijkende 

 cellen"), die zich later met moederlijk bloed vullen. De decidua 

 uterina blijft ten slotte alleen bestaan, waar zij perivasculaire 

 scheeden om eenige vaten vormt en verder onder de muscularis. 

 In beide „decidua" soorten is veel glycogeen. Verdere vorming 

 van vlokken enz, als door anderen beschreven. 



Marchaud ('98) laat de eerste verbinding tusschen kiemblaas 

 en uteruswand tot stand komen door tusschenkomst van een 

 week „plasmodium", dat aan beide zijden is gevormd (ectoderm 

 en iiterusepitheel). Dan begint als een „durchaus activer Vor- 

 gang" het indringen van het „ectoderm" in het slijmvlies. Dit 

 kan op verschillende manieren gebeuren : vooreerst als een geïso- 

 leerd indringen van ectodermale cellen in het „syncytium" (d. i. 

 epitheliaal) als ronde, lichte, blaasvormige elementen; dan als 

 veelkernige, grootere, lichte, blaasvormige lichamen, die dan 

 ver in het „syncytium" en ook in liet losser geworden stroma 

 indringen, doch nooit een samenhangende laag vormen; ten slotte 



