490 



sluiting aan de laatste mceningen van Maximow ('00), gelijk 

 blijken zal. 



Bij de eerste aanhechting van de kiemblaas aan den uterus- 

 wand aan de placentaire lobben, die niet steeds symmetrisch 

 plaats heeft, wordt de oppervlakte van het reeds gevormde 

 „plasmodium" oneffen, het is alsof dit pseudopodiën uitzendt; 

 het epitheliale „syncytium" zwelt bij dit contact, ruptureert. In 

 het begin is de scheidingslijn tusschen beide nog scherp, later 

 niet meer. De kliermondingen zijn gesloten door bij de degene- 

 ratie van het epitheel gevormde „syncytium"-massa. De plasmo- 

 diumuitloopers zijn het sterkst daar, waar zij tegenover de door 

 „syncytium" verstopte kliermondingen liggen ; dit berust niet op 

 een meerdere productie van plasmodium op deze plaatsen , doch 

 op een actieve migratie der ectoderraale elementen naar deze 

 punten. Dan dringt het „plasmodium" verder en verder in deze 

 kliermondingen binnen; men moet hierbij noodzakelijk, zegt 

 Schoenfcld, aan de elementen van het plasmodium een eigen 

 beweging toekennen , daar hun kernen , die zich ver van hun 

 oorsprongsplaats verwijderen , doordringen in het syncytium , waar 

 zij zich tegen de moederlijke nuclei aanleggen , terwijl zij steeds 

 duidelijk van deze laatste te onderscheiden blijven. Door den 

 druk van het zwellende „syncytium" wijkt het weeke, sterk 

 geïmbibeerde stroma hiervoor uit, waardoor de vaten in contact 

 komen met dit „syncytium". Aan de oppervlakte der interglan- 

 dulaire septa wordt eveneens het „syncytium" geresorbeerd of 

 verdreven naar de kliermondingen, terwijl slechts een dunne laag 

 plasmodium hier op de plaats van het „syncytium" blijft liggen. 

 Intusschen vormt de cytoblast instulpingen ter hoogte der „klie- 

 ren". Door de sterke zwelling van het glandulaire „syncytium" 

 is ten slotte de membrana propria der „klieren" verdwenen, 

 zoodat het gedegenereerde epitheel nu vrij in het stroma ligt; 

 dit wordt later steeds sterker. De foetale kernen worden grooter, 

 zijn vaak gelobd van vorm, leggen zich tegen de materne, die 

 onder teekenen van chromatolyse (pycnose) verdwijnen. 



