500 



Later begint het „plasmodiiiin", dat de interglandulairc septa 

 bedekt, sterk in massa toe te iicmeii : dan begint het fijne, zeer 

 talrijke uitloopers in het stronia te zenden , die de vaten op- 

 zoeken; dit gebeurt ook van uit het pbisniodium , dat in de 

 kliermondingen is doorgedrongen. Misschien, zegt Schoenfeld, be- 

 geven de vaten zich ook wel naar deze uitloopers. Hoe dit ook 

 zij, ten slotte, als beide elkaar bereikt hebben, omgeven de 

 fijne plasmodiumanipjes de endotheelcellen , die zich dan retra- 

 heeren. 



In een later stadium is de plasmodiblast uiterst sterk toe- 

 genomen: altijd vindt men meer elementen van den cytoblast 

 overgaan in den plasmodiblast. Deze laatste is nu zeer dik , men 

 vindt er nog steeds kernen van het epitheel in , vaak in groepen 

 bijeen, naast glycogeencellen. Het bloed (Schoenfeld schrijft aan 

 de leuco- en erythrocyten hierbij een actieven rol toe) vormt nu 

 in den plasmodiblast lacunes, die zicli met matern bloed vullen. 

 Het „syncytium" van vele klieren versmelt en overstroomt intus- 

 schen a. h. w. het stroma. In de lagen der glycogeencellen om 

 de vaten, dringt de plasmodiblast door, omgeeft groepen van 

 deze cellen en doet ze degenereeren. 



Zoo zet de plasmodiblast zijn invasie in de macosa verder 

 en verder voort, steeds het „syncytium" in de klieren volgend, 

 steeds meer en meer van het slijmvliesweefsel degenereerend en 

 resorbeerend (glycogeencellen vooral). De detritus verzamelt zich 

 boven de placenta foelalis. Het moederlijk bloed daarentegen 

 dringt den plasmodiblast gemakkelijk terug, totdat het den cyto- 

 blast bereikt heeft; hier ontstaat dan nu weer een nieuw proces: 

 waar in aanraking met het bloed veranderen meer en meer 

 cytoblasteellen: zij worden donkerder in plasma en kern, ver- 

 liezen hun celgrenzen, kortom, gaan over in plasmodiblast ele- 

 menten, uitgezonderd de diepste laag van één cel dikte, die 

 steeds in cellen afgescheiden blijft. 



Latere stadia beschrijft Schoenfeld niet meer. 



Van Beneden en Julin ('84) onderzochten alleen de jongste 



