508 



uterusepitheel , waarom zij dezen holten den naam gaven van 

 „cavité's hématoblastiques". 



Andere onderzoekers zagen deze vormingen niet (Doorman '93) 

 of legden ze anders uit (Clivio '90) n. 1. als „lacunes sanguima- 

 ternelles" , daar bet de met bloedgevulde holten in den „plas- 

 modiblaste" zouden zijn, die Masquelin en Swaen hadden gezien. 



Inderdaad, Masquelin en Swaen gaven niet veel bewijs: de 

 kleuring met eosine was hun genoeg om te spreken van „hae- 

 moglobine", de grootte der geziene lichaampjes om te gelooven 

 aan erythrocyten. Dit is zeker zeer onvoldoende. Naar wat ik bij 

 Sciurus zag van dergelijke vormingen in het epitheel (zie bl. 393), 

 komt het mij voor, dat Masquelin en Swaen te doen hebben 

 gehad met in verschillenden graad van verdere verandering reeds 

 verkeerend epitheliaal symplasma, waarbij de kernen, die immers 

 zoo vaak acidophiel worden, in stukjes uiteen zijn gevallen, of 

 in het plasma opgelost, terwijl dan door gedeeltelijke resorptie 

 vacuolen en korreltjes van allerlei grootte zijn ontstaan. 



Frankel ('98) vermeldt, hoe hij behalve het „epitheliale en 

 foetale syncytium" in de vaten o. a. van de muscularis een en- 

 dotheliaal „syncytium" vond, dat met geen ander in verband 

 stond. 



In het algemeen vinden de auteurs de veranderingen aan het 

 epitheel zoowel antimesometraal als mesometraal ; volgens de 

 meesten begint dit proces aan de obplacenta, 'om van daar uit 

 over de periplacenta naar de placenta voort te schrijden , waar 

 het ongeveer den 7''*'" of 8^*®" dag is aangekomen. Ook het 

 klierepitheel wordt door dit proces tot fusie gebracht, langzamer- 

 hand gaat het in deze organen voort naar de diepte, zoodat 

 de mondingen verstopt worden, 



In de placenta (materna) beschrijven de meesten (Masius , 

 Schoenfeld b.v.) hoe het zich steeds uitzettende epitheliale sym- 

 plasma ten slotte vrij komt te liggen in het stroma, hier in 

 groote massa's nog samenhangend met het oorspronkelijke, daar 

 in kleinere of grootere druppels (Clivio). Soms vormen zij zelfs, 



