504 



door versmelting van nabijgelegen gedegenereerde klieren , een 

 doorloopende laag. In elk geval wordt het stroma er mee door- 

 drongen of er door verdrongen , zoodat ook de vaten er mee in 

 contact komen ( Schoenfeld). Eenigen willen een resorptie ge- 

 vonden hebben van deze massa's door het moederlijke stroma of 

 vaten, waardoor de binnenrand van den symplasmazoom een aan- 

 gevreten aspect verkrijgt (Minot); waarschijnlijker komt het mij 

 evenwel voor (naar Minot's afbeeldingen te oordeelen), dat dit 

 zoogenaamde aangevreten aspect niets anders is als de uiting 

 van het naar binnen ingroeien van het symplasma, gelijk anderen 

 dat vermelden, wellicht ook, naar analogie van Sciurus (hl. 415 

 e. V.), een voortzetting der symplasmavorming op het stroma zelf. 



Het latere verdwijnen wordt volgens de meesten bezorgd door 

 den trophoblast, het mucosastroma (Minot), soms door leuco- 

 cyten (Schoenfeld). Hoe de trophoblast dit echter doet, ver- 

 molden de schrijvers niet, evenmin geven zij er eenig ander be- 

 wijs voor dan dat, waar eerst lag een plasmamassa met epitheliale 

 nuclei , later ligt een plasmamassa met foetale kernen. 



Minot ('89) was de eerste, die wees op het bestaan in latere 

 stadia in den antimesometralen wand van enorme cellen , die hij 

 „monster cells" doopte. Na hem vond elk onderzoeker ze weer 

 en ook zij hebben , wat hun origine betreft , veel stof tot 

 meeningsverschil gegeven. 



Minot zelf leidde ze met groote zekerheid af van het klier- 

 epitheel , door hypertrophie van de elementen van dit weefsel. 



Duval ('92) daarentegen verklaarde het voor zeer eenvoudig, 

 om hun afkomst door een „hypertrophie remarquable" van de 

 cellen van het antimesometrale mucosa-stroma aan te toonen. 



Ulesko-Stroganowa ('96) op haar beurt meende, dat zij af komstig 

 waren van het klierepitheel , met dien verstande echter, dat het 

 getransformeerde , geheele klieren zouden zijn : zij ziet de klier- 

 cellen zwollen , met elkaar versmelten , terwijl de kernen zich 

 naar het centrum dezer massa begeven en zich hier met een 

 afzonderliike membraan omo^even. Daar de klieren zich tot de 



