505 



mnscularis ontwikkelen is het voorkomen van een „monster oell" 

 in deze laatste niet vreemd. 



Zij beschrijft deze monstercellen als verschillend van ji;rootte 

 en vorm, met homogeen of fijnkorrelig plasma; zij bezitten geen 

 cf'lwanden en meestal één, soms twee ronde of ovale kernen, die 

 wel een membraan hebben en eenige groote nucleoli herbergen ; 

 de kernen vallen vaak uiteen. Deze cellen hebben vaak plasina- 

 uitloopers; hun geheele oppervlakte is niet zelden mot ring- 

 contouren als bezaaid. Men zou kunnen denken een beschrijving 

 voor zich te zien van do antimesometralc reuzencellen van Sciurus 

 in latere stndia! Ulesko-Stroganowa's beschrijving van de fusie 

 van de cellen eener geheele klier kan zeker juist zijn en is niets 

 bijzonders, haar identificatie van deze producten met de mon- 

 stercellen evenwel schijnt uiterst vreemd , vooral wat betreft het 

 proces van de versmelting van vele kernen tot één en later weer 

 uiteenvallen. 



Maximow ('00) neemt een tweevoudigen oorsprong dezer elemen- 

 ten aan. Aan den eenen kant ziet hij ze ontstaan door hyper- 

 trophie der, met de endotheelcellen innig verbonden, peritheel- 

 cellen ; vandaar hun betrekking tot de bloedvaten , waarmee de 

 cellen in quaestie veelal stevig zijn verbonden, ja, vaak begren- 

 zen zij voor zich alleen voor een groot deel het vaatlumen. 

 Hun tweede bron is het endotheel of peritheel der rauscularis- 

 vaatjes (hier is alles lastig na te gaan , daar door de contractie 

 der spierelementen bij fixatie de vaatjes werden leeggedrukt); 

 hun vorm is hier gelijk aan die der intercellulaire ruimten; 

 veelal zijn zij lang en plat, soms met een langen steel nog met een 

 vaat:je in verbinding, ook hun kern is hier gewoonlijk plat. Deze 

 laatste verloonen vaak amitosen; het plasma is later dradig, vaak 

 echter netvormig van structuur, vooral de buitenste lagen, die, 

 bij den groei zich verdichtend, vaak den indruk van een celmem- 

 braan geven. De kernen bevatten, behalve vele groote nucleoli, 

 weinig chromntine; zij doelen zicii vaak, ook de nucleoli, soms 

 totdat alles „op is gedeeld''; de nucleoli ziet men vaak uitge- 



