507 



gestaan, dan is dit om te laten zien, hoe hij waarschijnlijk hier 

 voor zich gehad heeft en uiterst nauwkeurig heeft beschreven, 

 de door Minot later „monster cells" gedoopte elementen : overal 

 wordt de laatstgenoemde schrijver aangezien voor don ontdekker 

 dezer reuzencellen. 



Over het vraagstuk van de functie dier elementen is men het 

 vrijwel eens: geen der auteurs verklaart er iets van te begrijpen. 



Een enkel woord nog over met bloed in verband staande 

 quaesties bij dezen placentatievorm. Boven (blz. 502) werd de 

 opvatting van Masquelin en Swaen ('80) meegedeeld , die door 

 niemand ooit werd gedeeld. In klierlumina vonden velen stoffen , 

 die zich met de verschillende reagentia als bloed kleurden. Verder 

 vond Masius ('81)) vaak bloed, als zoodanig, in klieren der placenta 

 materna, iets wat door Duval ('02) voor een kunstproduct werd 

 verklaard. Clivio ('90) iutusschen vond dit eveneens vaak en 

 meende een artefact te kunnen uitsluiten; meende, evenwel was 

 het z. i. voor de placentatie-processen zonder beteekenis. Wat 

 de beteekenis en herkomst is, is nog niet uitgemaakt. 



Ten slotte een enkel woord over de embryotrophe. 



Hoe het ei gevoed wordt, als het nog in de tuba zich be- 

 vindt, is onbekend, hierover bestaan slechts vermoedens. 



Als het ei in den uterus is gekomen, blijkt het zich, volgens 

 de onderzoekingen van Schoenfeld e. a. te fixeeren aan de obpla- 

 centa, hier „pseudopodien" in de mucosa te zenden, die, na de 

 vaten bereikt te hebben , duidelijk vetkorreltjes vervoeren naar 

 het ei. Tevens wordt een deel van het symplasma epithelialo, 

 gevormd door oppervlakte- en klierepitheel , geresorbeerd ; in de 

 navelblaas bevindt zich een door de fixatie coaguleerende massa , 

 die dan wel afkomstig zal zijn van de door den trophoblast 

 getransporteerde stoffen. De area vasculosa is het eenige gevas- 

 culariseerde deel van het ei , niet onwaarschijnlijk zal het ecto- 

 derm hier dus de stoffen uit do navelblaas wel resorbeeren. 



Na den aanleg van de placenta, wordt eveneens een twee- 

 ledige voeding verschaft: aan den eenen kant door het materue 



