509 



meti-aul-antimcsoinetrale vlak. Hiervan gaan radiair bochten uit, 

 die wanneer zij getroffen zijn op de doorsnede, liet lumen min of 

 meer naar een der zijden verplaatst, de dikte van het slijmvlies 

 min of meer dik doen schijnen. Het epitheel, dat geen cilia 

 draagt, is óénrijig, cylindrisch , de kernen liggen meer basaal, 

 zijn langwerpig. In het stroma valt subepitheliaal een dichtere 

 cellaag te onderscheiden, waarin de kernen rond zijn, peripheer 

 een losser gebouwde laag, met meer spoelvormige kernen. De 

 klieren liggen, sterk gewonden, onregelmatig verspreid, hun 

 epitheel is eveneens zonder cilia, óénrijig en cylindrisch; zij hebben 

 geen inhoud of wel deze bestaat uit een dradig gestolde massa. 



Kolster ('03) vond het voorkomen der dichtere, subepitheliale 

 stromazono karakteristiek voor het geslachtsrijpe individu, bij jon- 

 gere ontbrak zij. Na den partus zag hij gepigmenteerde cellen 

 optreden, die des te verder van het lumen verwijderd lagen, 

 naarmate de baring langer geleden plaats had en ten slotte 

 verdwenen in de richting van het mesoraetrium ; deze cellen 

 gaven ijzerreactie; hij beschouwt ze als ontstaan door resorptie 

 van bloed door cellen onder veranderingen van de kleurstof, In 

 de epitheelcellen, zoowel van het dek- als klierepitheei , vond 

 hij verder vetkorrels, evenals in het slijm der oppervlakte; dieper 

 in de mucosa was geen vet aan te toonen. 



Jenkinson ('02) vond in den niet-zwangeren uterus het dek- 

 epitheel hoog-cylindrisch , dat der klieren meer cubisch; in beide 

 zag hij vetkorrels boven en beneden den kern. In de klieren 

 lag als teeken van secretie een coagulum. Het stroma bestond 

 in de subepitheliale zone, veelal uit fusiforme en stercellen, hier 

 en daar evenwel kwamen ronde elementen voor met homogeen 

 plasma; verder zag hij vele ovale cellen met bruine korrels, die 

 alle ijzerreactie gaven, vooral aan den mesometrium-wortel lagen 

 en na de eifixatio verdwenen; ook in den virginalen uterus nam 

 hij ze waar. 



Merkwaardig zijn de veranderingen die de hoornen ondergaan 

 terstond na den coitus. Sobotta ('95) beschrijft deze als volgt: 



