516 



puling van den kern en het verdwijnen van het plasma, terwijl 

 de geheele cel een donkeren tint aanneemt. 



Dat de reuzencellen liier dus wel degelijk van moederlijken 

 oorsprong zyn , bewijst hun voorkomen onder nog intact epi- 

 theel, waar dus het ectoderm nog niet kan zijn doorgedrongen. 

 Van de transformatie van de distale ectodermcellen in reuzen- 

 cellen, die Duval zag, nam Kolster niets waar: steeds vond hij, 

 evenals Sobotta ('03), het ei vóór de fixatie geheel glad; Duval's 

 waarneming schrijft hij toe aan gebrekkige fixatie. 



Jenkinson ('02) wijkt eveneens van de beide laatstgenoemde 

 onderzoekers af. Als het ei nog vrij in de bocht ligt, waar het 

 zich zal gaan fixeeren , ontstaat reeds een subepitlieliale celver- 

 meerdering in de mucosa. Het epitheel der antimesometrale, het 

 ei herbergende depressie, begint te degenereeren daar, waar 

 het in contact is met den trophoblast: de cellen worden eerst 

 cubisch, dan plat, de kern rond met onregelmatige ligging van 

 het chromatine, ten slotte vallen de cellen in het lumen af. In 

 het stroma zijn vele mitoaen , vele der gezwollen polygonale cellen 

 worden meerkernig, er tusschen bevindt zich een acidophiel 

 fibrillair weefsel. Door deze processen in het stroma zijn de 

 klieren naar de peripherie verdrongen. 



Aan den trophoblast treden intusschon ook progressieve ver- 

 schijnselen op; naast vele initosen ziet men een vergrooting der 

 cellen, die dan tevens beginnen in te dringen in de moederlijke 

 mucosa, waar zij soms zelfs tot in de vaten te vinden zijn. Zij 

 vertoonen oen verschil met de moederlijke, vergrootte stroma- 

 cellen : zij kleuren zich niet met zure kleurstoffen en hebben een 

 phagocytaire werking. Men treft er allerlei detritus van bloed 

 en vet in aan. Verder is hun kern groot en bleek met 1 — 2 

 groote nucleoli. Jenkinson noemt deze cellen „niegalocaryocyten" ; 

 later worden zij al grooter en grooter, vooral ook hun kern, 

 die zeer onregelmatig van vorm, vaak zijn nucleoli (die dan op 

 erythrocyten kunnen gelijken) uitstoot. Ten slotte degenereeren 

 de kernen en worden opgelost in het plasma, de cellen worden plat 



