523 



nu villi, die, door de „couche cellulaire" bedekt, zich verheffen 

 naar boven in de couche plasmodiale en door foetale vaten 

 gevasculariseerd worden. Diep dringen deze vlokken echter niet 

 in , steeds blijft een deel van de plasmodiale laag er eerst nog 

 vrij van. De conus krijgt intusschen geen toegroei meer en wordt 

 terzijde geschoven, doorboord „als de hulsels van een knop bij het 

 ontluiken" door de nu sterk in omvang toenemende ectoplacenta. 



In het boven den placentair-aanleg gelegen deel van de decidua 

 (met de menschelijke serotina vergelijkt Duval het) is eerst een 

 massa opgetreden, die te vergelijken is met een slijmweefsel, 

 zooveel intercellulaire, fijn-granuleuse stof is er tusschen de 

 stervormige, anastomoseerende cellen: deze zone heeft een veel 

 lichter tint; later krijgen de cellen meer het aspect van de ge- 

 wone deciduacellen. Zij sluiten dan geheel aaneen , een verande- 

 ring, die, beginnend op de plaats van aanraking met den placen- 

 tairaanleg, zich verder naar boven voortzet. In dezen tijd nu 

 begint de invasie dezer „serotina" door de couche plasmodiale, 

 die eerst doordringt in de vaten (couche plasmodiale endovas- 

 culaire) , van hier uit in het intervasculaire weefsel , waarbij 

 eilandjes moederlijk weefsel tusschen de indringende foetale massa's 

 blijven ingesloten (ilots vésiculeux). 



Van de verdere veranderingen behoeven wij alleen nog te 

 vermelden, hoe Duval de „serotina" zag kleiner worden in af- 

 metingen : dit schrijft hij toe aan de resorptie van de intercel- 

 lulaire stof. Dan, dat in latere stadia het bovendeel van het 

 endovasculaire plasmodium , later ook van het overige, beginnend 

 aan de placentairranden aanvangt zich in afzonderlijke cellen te 

 individualiseeren, zoodat ook hier boven de placenta ectodermale 

 reuzencellen worden gevonden. 



Tusschen rat en muis vond Duval alleen geringe verschillen, 

 zich uitsprekend in een geringe heterochronie van homologe vor- 

 mingen; tevens waren de antimesometrale „ectodermale reuzen- 

 cellen" bij de rat grooter, talrijker en in regelmatiger laag 

 gerangschikt, drongen verder in de decidua in, zoodat zij v:iak 



