527 



eveneens een vacuolisatie en glycogeengchalte. zij onderscheiden 

 zich echter steeds licht van de glycogeencellen van trophoblast- 

 herkomst (kleuring van nucleoplasma donkerder, verdeeling van 

 chromatine, aard der vacuolisatie enz.); in de tweede ontstaan 

 geen veranderingen, het zijn slechts „supporting cells". De allan- 

 tois begint dan vlokken te vormen , bekleed door de benedenste 

 laag cytotrophoblast, die indringt in de syncytiale laag daar- 

 boven. Boven dit begin van placentatie blijft de trophoblastische 

 glycogeencellen-laag bestaan ; liaar begrenzing naar beneden is 

 onregelmatig, met uitloopers in het vlokkenvoerende deel insprin- 

 gend; haar cellen worden vaak gestrekt, de rijkdom aan gly- 

 cogeen neemt toe naarmate zij ouder zijn , d. i. verder naar het 

 moederlijk weefsel liggen. Merkwaardig is het, dat de vaten, die 

 door deze foetale glycogeenlaag loopen, een „pseudo-endothelium" 

 bezitten van platte trophoblastcellen, die hun karakter echter 

 verraden, doordat zij steeds grooter zijn dan de endotheelcellen 

 der materne vaten, ja, soms zelfs zijn het echte megalocaryocy- 

 ten. Aan de zijde der placenta liggen boven de foetale glyco- 

 geencellen vele megalocaryocyten , centraal is dit niet zoo : hier 

 liggen eerst nog de smalle gerekte cellen , die foetaal en matern 

 weefsel scheiden (zie boven) , later vcrtoonen deze eene geheele 

 vernietiging en uiteenvallen in een detritusmassa , die zich zeer 

 sterk kleurt. Ook het hierboven gelegen moederlijke glycogeen- 

 weefsel ondergaat regressieve veranderingen , trophoblast-glyco- 

 geencellen dringen er in door. Merkwaardig is vaak het indringen 

 dezer laatste in de vaten. Ten slotte is het geheele materne 

 glycogeenweefsel door gelijksoortig, doch van trophoblast-herkomst 

 vervangen. 



Jenkinson meent dat, van wat Duval beschreef als „endovas- 

 culair plasmodium" en „ilóts vcsiculeux" (zie boven), het eerste 

 was het trophobla8t-„p8eudo-endotheel" der bloedsinus; van „plas- 

 modium" zag hij ten minste nooit iets; het tweede zouden zijn 

 foetale glycogeencellen. Van deze formatie, zoowel matern als 

 foetaal, zag Duval niets. 



