528 . 



Nog dient melding gemaakt te worden van een mededeeling 

 van Cluitcllier ('86): deze vindt een „diaphragma" , in het cen- 

 trum geperforeerd, dat du placenta van de materne weefsels 

 aclieidt , samengesteld uit spoelvormige cellen, met weinig dui- 

 delijke contouren, zeer sterk in karmijn getingeerde kernen, 

 terwijl het plasma in picrinezuur geel wordt. Chatellier houdt ze 

 voor epitlieelcellen. Zij doen mij zeer denken aan de spoelvor- 

 mige grenscellen van Jenkinson , wier plaats ook geheel corres- 

 pondeert. 



Aangezien ik zelf geen preparaten van de muis zag, kan ik 

 natuurlijk in deze meeningsverschillen geen partij kiezen; echter 

 zal ik later gelegenheid hebben van een vergelijkend anatomisch 

 oogpunt deze zaak te beschouwen (zie Hoofdst. III). 



Robinson ('92) geeft weinig détails; alleen vermeldt hij een 

 proliferatie van entoderm iu de navelblaas en tusschen trophoblast 

 en mesoderm der placenta uitvoeriger, waarover echter later. 



De onderzoekingen van Klebs ('91) aan een vrij oud exemplaar 

 van één muis, kunnen niet veel waarde hebben. Duval e. a. 

 hebben er dan ook reeds op gewezen , dat deze mededeeling 

 „contains hardly an accurate statement" (Jenkinson). Het is vaak 

 moeielijk te begrijpen, wat de schrijver in werkelijkheid voor 

 zich heeft gehad. 



Uit de groote verhandeling van d'Erchia ('01), die soms lastig 

 te lezen is door de in vele opzichten afwijkende meening, die de 

 auteur over de embryologische ontwikkeling der verschillende 

 deelen van het ei heeft, wil ik alleen aanstippen, dat volgens 

 den schrijver het weefsel van den „Trager" zich indringt iu dat 

 der „placenta materna", waar zich door de innige vermenging 

 van beide weefselsoorten , een materno-foetaal weefsel vormt , 

 waarin de bloedlacunes worden uitgehold , begrensd door „afge- 

 platte elementen, die tot de deciduacellen schijnen te behooren". 

 Door het indringen der allantois vormen zich nu hierin de villi, 

 ten slotte de placenta. De vlokken vorming van het ectoderm 

 van de navelblaas beschrijft hij als „placenta vitellina", die zich. 



