533 



cellen, bij kleuring met indigokarmijn en oxaalzuur in het 

 lichaam der cellen korrels van gelijke kleur (grasgroen) als de 

 erythroeyten liggen, hij meent te hebben kunnen aantoonen, dat 

 dit bloed in wording was. In hoeverre ook hi(»r een degenera- 

 tieve verandering Frommel misleidde, durf ik niet te zeggen. 



Ten slotte een woord over de embryotrophe 



Vóórdat het ei gefixeerd is, blijft het klein en groeit zeer 

 langzaam. Jenkinson ('02) laat het dan gevoed worden met de 

 producten der klieren, die in het lumen worden uitgestort (vet 

 en „proteide" stoffen): immers de trophoblastcellen bevatten dan 

 vet. Sobotta ('03) daarentegen wijst er op, dat de voeding in 

 dien tijd zeer gering moet zijn : de uterusklieren zijn gesloten 

 (Burkhard '01), loucocyten invasie zag hij nooit, zooals Bonnet 

 meent; als het ei zich dan ook vastgezet heeft, neemt de groei 

 plotseling zeer veel toe. Dan resorbeert het ei het geëxtravaseerde 

 bloed (dit toonde hij aan door tinctie der ectodermcellen). Kolster 

 ('03) maakte opmerkzaam op het gehalte aan vet van hot epi- 

 theel der oppervlakte on der kliermondingen , evenals van het 

 de oppervlakte bedekkende slijm; als de epithelia van de bocht, 

 waarin het ei zich vastzet is gedegenereerd tot een symplasma 

 en detritus, dan is ook hierin vet voorhanden. 



Later extravaseert veel bloed om de kiemblaas; dit vermelden 

 alle schrijvers. Dat het groeiende ei hiervan partij trekt is zeer 

 waarschijnlijk; buitendien toonden Sobotta ('03), Kolster ('03) 

 e. a. door verschillende kleurmethoden (o. n. van ijzer) aan, dat 

 in de ectodermcellen bloedkleurstof is opgenomen. Kolster ('03) 

 en Burkhard ('01) nemen bovendien aan een opname van bloed 

 eerst door de deeiduacellen zelve. Kolster ziet daarop ook deze 

 degenoreeren , waardoor het verwerkte bloed weer vrijkomt en 

 met de celproducten eveneens als een yoedingsmassa voor het ei 

 dienen, een massa, die eerst veel vet en ijzer bevat. Zoo laten 

 deze auteurs de decidua gaandeweg te gronde gaan, ten dienste 

 van en door resorptie door de kiemblaas. Eindelijk treedt ook 

 de bloedvulling der conus-lacunes op, Avaarin Kolster ('03) even- 



