544 



den plasmodiblast later indivirlualisecrt in groote mcerkernige 

 cellen , echte „cellules géantes ectodermiques". Het verloop dezer 

 vorming bestaat hierin, dat van de basale laag der ectoplacenta 

 af, de kernen van het plasinodiuni grooter en grooter worden 

 naarmate zij zich van deze laag verwijderen, totdat zij ten slotte 

 in de geindividualiseerde cellen enorm zijn. 



In '78 publiceerde Creighton een uitvoerige studie over de 

 placentatie van Cavia. De decidua, die ontstaat uit de bind- 

 weefselcellen , een proces dat subepitheliaal begint en van hieruit 

 zich uitbreidt vaak tot zelfs in de muscularis toe , vormt meso- 

 metraal de serotina. Hierin hebben dan verdere veranderingen 

 plaats, die een sterke nieuwvorming van vaten ten doel hebben: 

 uiterst nauwkeurig beschrijft hij , hoe de deciduacellen in rijen 

 zich rangschikken , voor een deel zich donkerder beginnen te 

 kleuren, versmelten en eindelijk vervloeien, soms in „slijmballen" 

 uiteenvallen, terwijl de nog normale omgevende cellen den wand 

 van het nieuwe vat vormen , die het karakter heeft van een 

 capillairwand. De degeneratie bewerkt dan ook het ontstaan van 

 een hoeveelheid „mucus", die de verkleving van het ei met de 

 serotina bewerkt, evenals dit vroeger antimesometraal geschiedde; 

 ook nu wordt echter de definitieve fixatie eerst verkregen door- 

 dat de vaten uitgroeien in eigenaardig en gecompliceerd gevormde 

 plooien van den kiemblaaswand : deze zoo ontstane massa is de 

 placenta. 



In deze vasoformatieve elementen van Creighton in de serotina, 

 ziet Duval zijn plasmodium-uitloopers, iets wat zeker niet onw^aar- 

 schijnlijk is als men de afbeeldingen van beide schrijvers met 

 elkaar vergelijkt ; de plooivormende foetale weefsellaag van Creighton 

 is dan wel de cytoblast van Duval , die ingestulpt wordt tot de 

 vlokken. 



Opitz ('99) wijkt in hoofdzaak niet veel van Duval af; zijn 

 beschrijving van het ei op den negenden dag is echter niet al te 

 duidelijk. Later begint volgens hem het buitenste blad van den 

 „tweebladigen placentairaanleg" (i. e. ectoplacenta van Duval) 



