545 



plasmodium te vormen , dat de „duoidoopendc celbokleeding van 

 hot ei" doorbreekt en zich in verbindinjj: stelt met de serotinale 

 vaten; dan dringt het bloed in de holten van den placentair- 

 aanleg en plasmodiumuitloopers binnen ; nog later krijgt ook de 

 benedenste lamel van den placeutairaanleg verband met het boven 

 gelegen deel door plasmodiumuitloopers. 



Men ziet het, de verschillen met de opvattingen van Duval 

 zijn gering: het bloed dringt later in, liet plasmodium vormt 

 zich eerder, het verband van de beide lamellen der ectoplacenta 

 ontstaat later, eindelijk de „doorloopende celbekleeding van het 

 ei", waarmee zeker wel het entoderm is bedoeld en waarin het 

 centrale defect door Opitz niet is gezien. Het materiaal dat hij 

 gebruikte was ook niet zeer uitgebreid. 



Zeer verwant met de opvatting van Creighton blijken de latere 

 meeningen van Laulanié ('86) te zijn. Vóórdat het chorion het 

 slijmvlies bereikt is de placenta „redui te a la zone basale" (i. e. 

 serotina van Duval), die dan uit groote cellen met elliptische 

 kernen bestaat. Later ontstaat nog de „zone fonctionnelle" (i. e. 

 de zone waar de stofwisseling tusschen moeder en foetus plaats 

 heeft). Het begin dezer vorming is gekenmerkt door het optreden 

 van den „symplaste" (i. e. syncytium): de groote cellen der decidua 

 veranderen , zij groeien en worden hyalien , andere weer vormen 

 zeer groote reuzeucellen , die bestemd zijn om te degenereeren ; 

 een zeer groot aantal echter krijgt een lumen waarin erythrocyten 

 komen; deze cellen vertakken zich dan sterk en puilen naar 

 binnen in de vruchtkamer uit, convergeerend naar het ei, waarbij 

 zij zich vereenigen tot den „symplaste", ononderbroken , zonder 

 cenige grens. Later dringen de „villosités choriales" in dezen 

 symplaste binnen die dus van zuiver moederlijken, decidualen 

 oorsprong is. 



Het is duidelijk dat Laulanié evenals Creighton de uitloopers 

 voor zich heeft gehad van het plasmodium van Duval in de 

 serotina. 



Eindelijk heeft nog Prankel ('98) zijn methode (zie konijn en 



