551 



De zeker niet liet. minst eigenaardige vorming in dit deel van 

 den uteruswand, bestaat in het optreden van reuzeneellen. Bij 

 den eekhoorn vinden wij moederlijke reeds terstond na de eerste 

 fixatie, veel later treden eerst foetale op, die tot het biatst der 

 zwangerschap blijven bestaan en uitgroeien tot echte „monster 

 cells"; bij het konijn vindt Schoenfeld bij het eerste begin der 

 fixatie de vorming van foetale reuzeneellen, op gelijke wijze als 

 de later optredende bij Sciurus; ook zij groeien uit tot „monster 

 cells" die evenwel reeds vóór den partus verdwijnen; bij de 

 muis zijn dergelijke elementen eveneens gevonden: Kolster houdt 

 ze voor moederlijk , Duval voor foetaal , Jenkinson voor gemengd 

 van oorsprong; bij Cavia kunnen alleen de door v. Spee gevon- 

 den groote later en in symplasma overgaande elementen, die moe- 

 derlijk van origine zijn , als zoodanig gelden. 



Men ziet welk een groot verschil van meeningen ! 



Geeft de vergelijkende anatomie ook eenige aanwijzing aan 

 welken kant de waarheid moet gezocht worden ? 



Mij dunkt van wel. Men kan immers verwachten, dat deze 

 voor een deel van den navelblaas-trophoblast afstammende elemen- 

 ten, gelijken tred houden wat hun veranderingen betreft met die 

 van den distalen wand van dit oi-gaan zelf; daar tevens de vorming 

 in de, deze blaas omgevende materne deelen , in alle andere 

 opzichten blijkt hiermee parallel te gaan, is het zeker niet 

 onwaarschijnlijk, dat ook de moederlijke reuzeneellen met de 

 modificaties in de navelblaas meegaan. M. a. w. , in de reeds 

 meermaals genoemde volgorde zal men de vorming, verdere ver- 

 anderingen en ton slotte verdwijning, zoowel der foetale als der 

 moederlijke reuzeneellen naar vroegere perioden in de ontwikke- 

 ling verplaatst moeten vinden. 



De materne reuzeneellen treden steeds bij de eerste ontwikke- 

 ling reeds op, dit vindt men bij Sciurus; Kolster bewijst het 

 voor de muis wanneer hij ze. vindt vóórdat het oppervlakte- 

 ppitheel nog is veranderd , v. Spee vindt hetzelfde bij Cavia. 

 Daar deze elementen dus in hun ontstaan nauwelijks meer naar 



