559 



in plasmoditrophoblast (syncytium) en cytotrophoblast : in het 

 bovenste, eerstgenoemde deel dezer massa verdwijnen de celgren- 

 zen onder veranderingen van plasma en kernen , in de benedenste, 

 laatst genoemde laag blijven deze grenzen behouden, cellen en 

 kernen veranderen niet. Dit is hot meer essentieele van het proces, 

 dat alle Rodentia gemeen hebben, de verschillen die ontstaan 

 doordat bij de muis een „Trager" op zijde geschoven wordt (Du- 

 val) en de, door de steeds zich uitende verschuiving naar voren 

 der processen, bij Cavia gelijktijdig met de vorming van syncy- 

 tium plaats hebbende woekering, zoodat vóór het ontstaan van dit 

 laatste, de ectoplacenta, als éénlagig, dien naam eigenlijk nog 

 niet verdient, zijn van ondergeschikte beteekeuis. De mededeeling 

 van Kolster, dat bij de muis nooit syncytium zou ontstaan, 

 dient nog te worden geverifieerd. Ook over den aard der veran- 

 deringen aan cellen en kernen bij den ovcu'gaug tot syncytium 

 moeten nog nadere onderzoekingen worden afgewacht. 



Hand in hand met het ontstaan van syncytium dringen uit- 

 loopers hiervan in het veranderde slijmvliesweefsel binnen , een 

 proces, dat nog niet genoeg in bijzonderheden is bestudeerd om 

 een vergelijkende stndie mogelijk te maken. Alleen schijnt wel 

 zooveel vast te staan, dat deze invasie in hoofdzaak peri-, niet 

 endovasculair plaats heeft, waarbij de troplioblastelementen het 

 endotheel tot verdwijnen brengen en zoo het ontstaan van extra- 

 vasaten veroorzaken. Het resultaat is in elk geval, dat bloeduit- 

 stortingen uit de moederlijke vaten plaats hebben, die door het 

 foetale weefsel in holten worden opgevangen, een proces dat 

 steeds verder en verder gaat; dit laatste is het doel der pla- 

 centavorming: dit is „un processus qui amène une hémorrhagie 

 maternelle .a être circonscrite et enkystée par des tissus fou- 

 taux (Duval). Evenwel gaat de indringing zelf niet zeer ver. 



Reeds vrij snel hierna vormt de cytotrophoblast instulpingen in 

 den plasmoditrophoblast, waarin op liaar beurt de allantois met 

 haar vaten indringt: dit is de eerste aanleg der vlokken. Meer 

 en meer blijkt, dat deze vlokvorming niet actief door de allan- 



