572 



matiscb, ook de stroraacellen {str. mod.) beginnen te veranderen, subepitheliaal 

 aanvangend : kernen en plasma nemen een donkerder tint aan. In het centrum 

 der papil oen bloedvat ibl. o.). 

 Utr. Mus. Cat. n». Sciurus 1186, ITI, 5. 



Fig. 26. Stuk van den verdikten tro^jhoblast in dwarsdoorsnede (V 9). Op den ver- 

 dikten trophoblast (trhl.) met zijn lieldere kerueu, waarin één nudeolus reeds iets 

 meer op den voorgrond begint te treden, terwijl de cellen die nog duidelijk ge- 

 scheiden zijn, niet regelmatig geplaatst zijn, ligt een symplasma klomp {syp.ep.) 

 in reeds vergaanden staat van verandering. Tusschen de cellen van den tropho- 

 blast, die, waar zij in contact zijn met den klomp een donkerder tint hebben 

 aangenomen, ziet men overal uitloopers van het symplasma {syp. ep. ui.). 

 Utr. Mus. Cat. n». Sciurus 122i. 



Fig. 27. Stuk van een dwarsdoorsnede door een moederlijke papil (V 10) waar nog 

 geen degeneratie of woekering van epitheel of stroma is opgetreden; duidelijk zijn 

 talrijke kleine, donkere elementen il.), die vooral tusschen het epitheel {ep.) lig- 

 gen, te zien. 

 Utr. Mus. Cat. n«. Sciurus 152a, 9, III, 2. 



Fig. 28. Stuk vau een dwarsdoorsnede door den omphaloide-placentatiering (V 10). 

 Beneden ligt de trophoblast (trbl.), boven het moederlijk weefsel, dat alleen in 

 omtrek is aangegeven. Rechts ligt de trophoblast geheel vrij; dit is een deel dat 

 den uteruslumenrest overbrugt; hier is hij nog geheel compact, de celgreuzen 

 duidelijk, cellen en kernen vrij klein en donker. Naar links volgt, na een klein 

 strookje van zwelling, waardoor de trophoblast iets dikker schijnt, de cellen en 

 kernen iets lichter, plotseling de oplossing tot syncytium (plbl.); basaal blijft een 

 laag van één cel dikte liggen (cyhl.) met meer primitief karakter van cellen ea 

 kernen ; daarboven ligt het syncytium , waar de kernen reeds zeer ver uit elkaar 

 liggen, grooter en helderder zijn, terwijl één nucleolus zeer op den voorgrond 

 treedt; geheel boven in de figuur liggen de foetale kernen reeds tusschen de, 

 reeds veranderde, moederlijke kernen (mat. mod.), duidelijk van deze laatste te 

 onderscheiden; iu het plasma van het syncytium liggen talrijke vacuoleu (vac), 

 die soms nog veel grooter kunnen zijn dan hier afgebeeld. 

 Utr. Mus. Cct. n". Sciurus 152», 1, III. 



Fig. 29. Stuk van een dwarsdoorsnede door het bovendeel van den wand der ompha- 

 loide holte (V 7). Het epitheel is in de eerste stadia van regressieve metamor- 

 phose, echter reeds gedeeltelijk ook afgestooten (ep. mod.). De normale decidua (dec.) 

 springt duidelijk in het oog met haar egalen matten tint, onduidelijke kernen en 

 celgreuzen. Meer naar het lumen verandert zij (dec. mod.): de celinhoud wordt 

 ongelijkmatig lichter, kernen en celgreuzen treden hierdoor duidelijker op den 

 voorgrond, eindelijk is vlak bij het epitheel de geheele celinhoud verdwenen, 

 evenals de kernen waarbij tevens de cellen platter worden (dec. mod'.). Zoo ont- 

 staat de biuuenste laag der decidua die later geheel in holten is opgelost. 

 Utr. Mus. Cat. n'\ Sciurus 98c'. 



Fig. 30. Dwarsdoorsnede door deti ring vau progressieve processen uit het stadium 

 van V 12, echter uit een meer naar de uiteinden der 'vruchtkamer gelegen door- 

 snede genomen (tekstfig. 1). Duidelijk ziet men de papillenvorming overal in het 

 epitheel, die hier en daar nog vastgehecht, elders reeds geheel vrij zijn (ep.pap. 

 ur.). Ten slotte ondergaan deze degeneratieve veranderingen, er ontstaat een sym- 

 plasma (si/p. ep.) dat op zijn beurt weer verder verandert en o. a. aanleiding geeft 

 tot het ontstaan van een sponsachtig lichaam zooals b. v. bij stfp. ep. mod. is te 

 vinden. Alleen de linksche slijmvliespapil is in détails geteekend. 

 Utr. Mus. Cat, n». Sciurus 9daa, II, 6. 



