576 



blasten (Mhl.) liggen als polygonale, zeer groote cellen dicht tegen elkaar geperst, 

 hun kern is zeer dicht van structuur hier, als normaal gekleurd. Onder het meso- 

 derm (mes.) ligt het entoderm dat de area vascuilosa bekleedt (ent.), met cubische 

 of cylindrische cellen, sterk gekleurd en met grooten, korreligeu kern. 

 Utr. Mus. Cat. n». Sciurus 99^. 



Fig 48. Deel van een dwarsdoorsnede door den wand van de omphaloide liolte 

 iV 12). De normale decidua is hier reeds verder veranderd, links liggen nog de 

 holten (dec. mod.) uit vroegere stadia bekend, meer naar reclits is alles echter 

 opeen gedrukt, streeperig van uiterlijk met kleine homogene kernen: alles is over- 

 gegaan in symplasma conjunctivale («<//). conj.). Tegen deze moederlijke massa ligt 

 de trophoblast van de uavelblaas met reeds vrij ver ontwikkelde reuzeucellen 

 {trhl. r. c.) van binnen bekleed door liet entoderm (ent. d.) van dit deel van de 

 uavelblaas, in sterk contrast met het entoderm dat de area vasculosa bekleedt. 



Verder vertoont de figuur rechts twee zeer sterk uitgerekte cellen van den 

 navelblaastrophoblast , die aantoonen hoe de gewoonlijk cubische of cylindrische 

 reueeneellen soms tot viiterst dunne, langgerekte elementen kunnen wordeu. 

 Duidelijk is het, dat deze bleek gekleurde zeer smalle cellen door het donkere 

 symplasma, dat overal tusschen de trophoblastcellen doordringt, geheel onziclit- 

 baar kunnen worden gemaakt. 

 Utr. Mus. Cat. n". Sciurus 99 .9. 



Fig. 49. Stuk van een dwarsdoorsnede van een papil uit den ring van degeneratie 

 van V 13 (niet in V 13 aangegeven omdat deze plaats niet op oen mcdiaue 

 doorsnede voorkomt). Basaal ligt de één cel dikke trophoblast met reuzen- 

 cellen in begin van wording (trhl. r. c): dit proces heeft zich dus nu verder 

 naar de placenta toe uitgebreid. Daarboven ligt de nu geheel in symplasma ver- 

 anderde papil (syp. conj.) oppervlakkig reeds verder veranderd (xyp. conj. mod.) 

 daar geen enkele karn in dit laatste meer is te ontdekken. Ook hier ziet men 

 nog een aanduiding der straatvormige verdeeling der verschillende ontwikkeliugs- 

 phasen der sti'omacellen. Boven het symplasma conjunctivale ligt de nog normale 

 decidua (dec.) daarboven nog een dunne laag meer normaal stroma 

 Utr. Mus. Cat. n". Sciurus 17.9, 23- 



Fig. .^0. Dwarsdoorsnede van een placeutaire papil uit V 13. Boven ligt de moeder- 

 lijke grondlaag, bestaande uit decidua {dec), wier cellen door voortgezette hyper- 

 trophie nu grooter zijn dan vroeger. Dit is, naast de tot symplasma conjunctivale 

 {nyp.conj.) geworden meest oppervlakkige decidua-laag, behalve het bloed, het eenige 

 wat in deze papil nog moederlijk is. Beneden de conjunctivale symplasmalaag liggen 

 trophoblastcellen (^trbl. c): de bovenste van den ingedrongen trophoblast; zij zijn 

 intusschen door de voortzetting van het proces der reuzencelvorming tot boven de pla- 

 centa hier reeds grooter dan vroeger, ook daardoor onderscheiden zij zich van de 

 aangrenzende deciduacellen. Verder naar beneden treedt een zekere groepvorming 

 in de trophoblastcellen op, terwijl in deze groepen de grenzen vaak verdwijnen , liet 

 geheel een zekeren degeneratieven indruk maakt : dit zijn de celgroepen bestemd 

 om door hun verdwijnen lacunes te vormen. Meer naar beneden zijn deze laatste 

 (lac. mat.) reeds overal sterk ontwikkeld, centraal ligt een groote bloedbaan. De 

 instulpingen van den cytotrophoblast om deze lacunes zijn zeer diep geworden, terwijl 

 de allantois (aU.) overal met zijn foetale vaten (hl. p. f.) binnendringt. Moederlijk 

 en foetaal bloed zijn nog gemakkelijk door de kernhoudende elementen van dit 

 laatste te herkennen. Alle moederlijk-bloed-voerende lacunen zijn door syncytium 

 omgeven (plbl.), waarvan de kernen een niet meer zoo karakteristieken bouw hebben 

 als vroeger, zij zijn kleiner en korreliger, als oorspronkelijk (zie fig. 41 enz.). 

 ütr Mus. Cat. u». Sciurus 176 4, I, '2. 



