578 



epitheel, in een zekeren clegeneratieven toestand, voor zich uit drijft {gl. ep. mod.). 

 Sommige dezer cellen liggen in de reuzeucel. Tn de benedenste figuur schuift 

 een reuzeucel i.trhl. r. c.) zich bij de monding der klier, die hier is voorgesteld, 

 onder het klieropithcel iyi. ep.); soms ziet men op deze wijze een deel van het 

 klierepilhecl door riïuzencellen vervangen. 

 Utr. Mus. Cat n". Sciurus 17 *• 4, V, 6. 



Fig. 56. Dwarsdoorsnede door een deel van het vlakje d (zie tekstfig. 4) uit het 

 stadium van V 14. Men ziet de crypten met opeengeplakte wanden (er.), waarin 

 een kleine hoeveelheid intensief zich kleurende stof. Het epitheel (ep.) is aan de 

 oppervlakte donkerder dan in diepere lagen. Deze crypten, die door woekering 

 van het epitheal ontstaan, breken later naar buiten open (op. er.), waardoor overal 

 hun inhoud (c.) vrij komt. Het stroma is tusschen deze crypten van denzelfden 

 aard als het in fig. 33 beschrevene. In de rechtsche figuur is dit openen der 

 crypten duidelijk te zien. 

 Utr. Mus. Cat. n". Sciurus 1 ff, I, 3. 



Fig. 57. Van uit het vlakje d (teksttig. 4) wordt de verbinding van navelblaas en 

 antimesometralen uteruswand in stadium V 14 ondermijnd: juist waar dit proces 

 begint is deze afbeelding genomen. Men vindt het nieuwe uterusepitheel (ep.) op 



■ de nu zeer dunne mucosa; vervolgt men dit naar beneden dan eindigt het in een 

 zeer donker gekleurde m'assa waarin ook gedegenereerde decidua is te vinden 

 (■fi/p. conj. mod.), meer naa,r rechts is de normale verbinding nog aanwezig: de 

 decidua (dec.) ligt het meest beneden, dan volgt een laag in symplasnia veranderd 

 deciduaweefsel (in de figuur niet met een letter aangewezen), eindelijk de foetale 

 reuzencellen itrbl. r. c.) ten slotte de cuticula met het entoderm {ent. d.) dan het 

 de navelblaas vullende „coagulum" (e.) en eindelijk de ingestulpte bovenwand der 

 navelblaas met het krachtige proximale entoderm (ent. pr.) en het mesoderm 

 der area vasculosa (mes.). Eigenaardig is het dat de reiizencellen daar waar de 

 navelblaas reeds is afgelicht , zooveel kleiner zijn , dan waar deze verbinding nog 

 bestaat (verg. trbl. r. e. en trbl. r. e. mod.). 

 Utr. Mus. Cat. n". Sciurus lp, ï, 'S. 



Fig. 58. Dwarsdoorsnede door een zijwand van een vruchtkamer dicht ante partuni 

 (V 15). De muscularis (»».) is niet in détails geteekeud. Op deze ligt de uit 

 vorige stadia bekende dichte donker-kemige laag {^uhm. str.) daarop volgt de 

 decidua (dec.) , in wier weefsel overal de nu enorme reuzencellen zijn ingedrongen 

 (trtl. r. c). De vergrooting van deze figuur is kleiner dan die uit fig. 54 (verg. 

 b.v. de grootte der deciduacellen). De kernen der reuzencellen zijn meer homogeen 

 of fijn- korrelig, zeer dicht van structuur en vallen soms uiteen (middelste cel); 

 de cellen omvatten eveneens nog vaak de deciduacellen. Door een nu zeer dikke 

 cuticula {cut.) zijn zij van het entoderm (ent. d.) van den distalen wand van de 

 navelblaas gescheiden, welk entoderm er zeer nietig uitziet. 

 Utr. Mus. Cat. n". Sciurus 88c, I, 1. 



Fig. 59. Enkele vormen van trophoblastreuzencellen met vacuolen {vac.) en allerlei 

 vaak vacuolenachtige insluitsels {incl.) in den kern (V 15). 

 Utr. Mus, Cat. n». Sciurus 88c, I, II. 



Fig. 60. Stuk van een doorsnede door de navelblaas uit stadium V 15. Het ento- 

 derm van den proxinalen wand vertoont sterke woekeringen in den vorm van papillen 

 met holten (ent. pr. pap.); het is bedekt door de area vasculusa (me.t.) die vaak 

 deze uitloopers van entoderm vasculariseert , vaak echter ook niet. De buitenwand 

 bestaat uit de bekende reuzencellen (irbl, r. e.), die hier toevallig van kleine 

 afmeting zijn, dan de dikke cuticula, ten slotte het nietige entoderm (ent. d.) dat 



