Hydroldpolypen, waarop het dier gevonden werd. Dergelijke duidelijk 

 beschermende kleuren zou men niet verwachten in deze afdeeling van 

 eentonig gekleurde dieren. 



De Heer Sluiter sprak naar aanleiding van de merkwaardige Tuni- 

 caten-vorm, Archiascidia neapolitana Julin, over de verwantschap der 

 verschillende groepen der ïunicaten. Hij wees er op, hoe bij de pelagisch 

 levende vormen : Appendiculariën, Salpa, Doliolura en Pyrosoma slechts 

 één paar kieuwspleten wordt aangelegd, die bij Doliolum en Pyrosoma 

 secundair verder verdeeld kunnen worden. Bij Clavellina worden in den 

 beginne twee paar kieuwspleten aangelegd, welke bij het embryo langen 

 tijd de eenige blijven. Bij Archiascidia blijken nu naar Julin's onder- 

 zoekingen deze twee paren ook gedurende het geheele leven de eenige 

 te blijven, al worden zij later secundair verder verdeeld Hetzelfde geldt 

 voor Distaplia en misschien voor alle Merosomaten. Bij de Holosomaten 

 daarentegen leggen zich drie paar kieuwspleten achter elkaar aan, die 

 later secundair verder verdeeld worden. In overeenstemming hiermede 

 kan de onderlinge verwantschap op de volgende wijze uitgedrukt worden, 

 die ook door de overige anatomische kenmerken bevestigd wordt. 



Appendicularia 



I 



i I n I .,. 



Salpa Doliolum Pyrosoma Protoascidia 



Archiascidia 



Clavellinidae 



I 



I ^1 



Merosomata Holosomata 



De Heer Dekhuyzen deelde mede, dat hij bij een verblijf aan het 

 Zoölogisch Station te Nieuwediep in December en Januari had kunnen 

 constateeren, dat er, behalve de drie bekende typen van visschen : 



zoetwatervisschen met — 0°.5 als vriespunt van het bloed of 6 atm. 

 osm. druk, 



zeevisschen (Teleostomij met ongeveer — 0°.725 of ± 8.7 atm., 



kraakbeenvisschen met bijna — 2°. of 24 atm., d. i. isotonisch met 

 het zeewater, 

 nog een vierde type bestaat, met — 1°.1 of 13.2 atm., waartoe Cottvs 

 scorpius en Agonus cataphractus behooren, terwijl Zoarces viviparus 

 ongeveer — 1°.3 of 15.6 atm. in bloed en peritoneaalvocht bleek te 

 hebben. 



Spreker durfde niet beslissen of deze eigenaardigheid in verband stond 

 met de snelle wisselingen van het zoutgehalte van het water in de 

 zeegaten. Het feit scheen hem voldoende vastgesteld door 8 metingen 

 aan het bloed van 73 exemplaren van Coïtus scorpius, waarvan 8 in 

 het aquarium te Amsterdam leefden. Uit 3 metingen van het vriespunt 

 van de urine van dezelfde vischsoort (— 0°.724. — ü°.7()4, — 0°.774) 

 bleek, dat, evenals bij kabeljauw, koolvisch en zeewolf de urine water- 

 rijker is dan het bloed en dit wateriijker dan het medium is, waarin 

 de dieren leven, zoodat men tot de opvatting komt dat de zeevis.schen 



