vormde ten opzichte van een bepaalde as verschoven, zoodat de nieuw- 

 ontstane cellen niet meer boven de oorspronkelijke komen te liggen. Het 

 ei deelt zich eerst in een macro- en micromere. De eerste deelt zich 

 nogmaals in een grootere en kleinere; de laatste in 2 gelijke cellen. Het 

 dooiervlies neemt geen deel aan de klieving, zooals Schultze meende. Na 

 herhaalde deelingen ontstaat een trochophore met een breeden prototrooch 

 boven de mondopening. Zooals reeds beschreven was, snoert deze rostraad 

 een smallere band van trilharen af. Onder de breedere trilhaarkrans liggen 

 2 donkerroode oogvlekken, zonder lensvormig orgaan. Spoedig treedt een 

 breede ventrale trilhaarband op, loopende van mond tot anus (neurotrooch) 

 en een parotrooch. Is de larve uit het geleihulsel vrijgekomen, dan zijn 

 reeds eenige segmenten zichtbaar. Het buccaalsegment draagt een smalle 

 trilhaarkrans. Daarop volgen 3 segmenten, welke ieder aan weerszijden 

 van den neurotrooch een ventrolaterale rij trilharen dragen (zooals die o. a. 

 ook voorkomen bij larven van Spio seticornis). Verspreid over het lichaam, 

 vnl. op het rostrum zijn fijne stijve haren (vermoedelijk zintuigsharen) 

 zichtbaar; kleuringen met methyleenblauw gaven tot nu toe geen spoor 

 van neurofibrillen te zien. Weldra treden borstels op, zaagborstels, waarvan 

 iedere tand weer fijne plooien vertoont. Nu heeft een reductie van tril- 

 haren plaats. De paratrooch en de 3 paar ventrolaterale tri Ih aarreeksen 

 zijn niet meer zichtbaar; de prototrooch, de wimperkrans van het buccaal- 

 segment, dat geen borstels draagt, en de neurotrooch blijven lang bewaard. 

 Zijn er 9 borsteldragende segmenten gevormd, dan treedt daarachter het 

 eerste paar kieuwen op, spoedig gevolgd door een tweede paar. (Een 

 dergelijk stadium wordt gedemonstreerd). Verder zijn de larven thans 

 nog niet ontwikkeld. Reeds is een zgn. post-larvaal stadium te Helder 

 gevangen aan de oppervlakte, doch deze vormen zijn heden nog vrij 

 zeldzaam. 



Mejuffrouw Popfa vertoont een exemplaar van TyJognathus hispidus 

 C. et V. door Prof. Nieuwenhuis in Borneo verzameld, dat zich van de 

 overige exemplaren dezer soort onderscheidt door het gemis van de 

 aarsvin. Daar het dier door de inlanders met een afzonderlijke naam 

 (modjok njangil) wordt bestempelt, oppert zij het vermoeden, dat ook 

 door hen deze eigenaardigheid is opgemerkt en wij hier misschien met 

 een vast kenmerk te doen hebben ; latere onderzoekingen van meer materiaal 

 zullen dit moeten uitmaken. 



De Heer Sluiter demonstreert twee merkwaardige diepzee-Tunicaten, 



afkomstig van de Siboga-expeditie, maar eerst nadat zijne verhandeling 

 over de Siboga-Tunieaten voltooid was, voor den dag gekomen te 

 midden van sponzen. Beide dieren onderscheiden zich door zonderlinge 

 uitstulpingen van de Testa rondom de instroomingsopening ; bij de eene 

 vorm hebben deze het voorkomen van een paar groote lappen, bij 

 de andere bestaan zij uit een krans van een zestal voelerachtige aan- 

 hangsels. 



De Heer de Lange doet een mededeeling over de gastrulatie van 

 Megalohatrachus maximus Schl., die volgens Spr. duidelijk de scheiding 

 van dit proces (in zijn wijdsten zin genomen) in twee onafhankelijk van 

 elkaar optredende processen vertoont Het eene, door de Sarasins, Lwoff 

 en Hubrecht als de echte gastrulatie opgevat, doet een splijtholte ont- 



