11 



Oük ile ondcrzijdL' van de hliiilcreii weinig l)es(hut, en «Ie Ijüiit Uau 

 zeer f,'oed geint'ekteerd worden van deu grond ai', zelfs al wordt 

 rigourens niet bonillie bespoten. Aan den anderen kant mag men 

 niet zóó dik si)ni(ei), dat een dikke blauwe laag op de bladeren zit, 

 daar deze , daardoor veibrand kunnen worden, of de bibit zelfs lieele- 

 nicuil dood gaan. Zooals gewoonlijk: te veel en te weinig bederven 

 de zaak. 



Hoofdzaak bij do liehandeling vau de zaadbedden blijft het toezicht 

 en hi't ingrijpen l)ij de eerste versehijnselen van de bibitziekte. Zoo- 

 dra deze geconstateerd is, eventueel met behulp vau eeu „waterkul- 

 tuur" (zie blz. 4) moeten de zieke planten eu de omringende ge- 

 zonde planten zoo spoedig mogelijk verwijderd worden, zonder dat 

 men daardoor aarde van deze plantjes laat vallen op de overige 

 planten in het lied. Men gebruike daarom goed geconstrueerde ver- 

 zamelblikken (een model van zulke kan aan het Proefstation ver- 

 kregen worden). De plaats, waar de Inbit weggenomen is, wordt ge- 

 desiufekteerd naar de Methode van Raciborski. Hiervoor menge men 

 eenige handen vol amoniumsulfaat in de aarde. Daarna wordt een 

 iets grootere hoeveelheid ongebluschte kalk bijgevoegd, en vervolgens 

 goed gemengd. Is het weer droog, dan moet er liegoten worden. De 

 behandelde aarde moet sterk reuken naar ammoniak. Indien de 

 ziekt»' optreedt op verschillende plaatsen in hetzelfde bed, dan is het 

 beter alle Inbit vau het geheele bed uit te trekken, daarna het bed 

 met ammoniumsulfaat en kalk te behandelen en niet een bamboehek 

 ora te geven ter isoleering. 



In het algemeen is natuurlijk beter van zulke bedden, waar de 

 ziekte geconstateerd is, heelemaal geen bibit te gebruiken. Daar de 

 iucubatietijd van de bibitziekte slechts 2 tot 3 dagen is, kan men, 

 bij gel)rek aan plantbil)it, echter gerust overigens gezonde bibit ge- 

 l)ruikeu van een bed, waar vroeger de ziekte gevonden werd, indien 

 er op zijn minst 5 tot G dagen verstreken zijn, nti de laatste behan- 

 deling, zonder dat in dien tijd nieuwe ziektegevallen geobserveerd zijn. 



Het begieten van de zaadljcdden heeft zouder twijfel een groot 

 aandeel in het uitbreken van de lanasziekte op de zaadbeddi-n. Het 

 lijkt daarom waarschijnlijk, dat men een gunstige invloed op de ver- 

 spreiding van de bibitziekte zal kunnen uitoefenen door de zaad- 

 bedden niet te l)egieten, maar nat te houden door toevoer van water 

 door kleine leidinm-n. 



