MAHMKH, 



Ooiz iiii k : <MiliL'k<'iitl. 

 Juviumsili : Hroutoii^;. 



De Ix'iiiimiiij,' Viin deze ziektf gcfft zeer ;joe<l de ilaurnn'de ver- 

 l»ondeu venifliijtiselen aan. De bhulvlaktc is bij zulke Madi-ii niet 

 egaal groen gekleurd, zooals by normale blad«'n, maar bezaaid met 

 kleine (eenige mm. groote) ronde iets lichter gekleurde vlekken, 

 waardoor bet blad een gemarmerd luinzien krijgt (zie plaat 1.'4 . De 

 oor/.iuik hiervan is volkomen onbekend. L)e mogelijkheid l)estaat. dat 

 dit verschijnsel in verl)and staat met de mozaiekziekte. Men is na- 

 melijk dikwijls in de gelegenheid waar te nemen, dat bladen, die 

 vroeger mozaiekziek waren, later na hun genezing van de mozaiek- 

 ziekte, marmer krijgen. Waar tegenover staat, dat tabaksplanten, 

 die nooit mozaiekziek waren, ook in hooge mate marmer kunnen 

 krijgen, wat dus niet op een samenhang tusschen moz^iek en mar- 

 mer wijst. 



De ziekte komt uitsluitend voor op vrij oude bladen, dus in hoofd- 

 zaak op benedenbladen. Hieruit is men genegen de conclusie te 

 trekken, dat de ziekte een gevolg is van beschaduwing; zoo veel te 

 meer daar men dikwijls waarneemt, dat de aan de zon bloot gestelde 

 punten van zulke bladen geen marmer vertoonen. Hiertegen spreekt 

 weer, dat de alleronderste bladen niet zelden vrij van marmer zijn. 

 terwijl de daarop volgende wel gemarmerd zijn. Het is dus niet 

 alleen de leeftijd, en ook niet de beschaduwing alleen, die marmer 

 geeft; in het blad zelf moet een dispositie voor deze ziekte zyn; en 

 die kan bij verschillende bladen op dezelfde tabaksplant zeer ver- 

 schillend zijn. 



Van parasieten, bakterien. schimmels of insekten, die de ziekte 

 veroorzaken, is nooit iets gevonden. Evenmin schijnt de ziekte infek- 

 tieus te zjjn. De grootste waarschijnlijkheid is daarom, dat de marmer- 



