VEENMOLLEN. 



Id do Vorsteuhindeii worden up zijn minst twee versdiillende 

 soorten veenmollea gevonden: 



GRYLLOTALPA IlIRSUÏA, Hnrms (de groote soort), en 

 GRYLLOTALPA AFRICANA, Beauv. (de kleine soort). 



Javaausche naam voor de mannetjes: Orong-orong (zie pla<it 50, fig. 1). 

 „ „ , , ^vijtjes : Angé-angé (zie plaat 50, fig. 2). 



Maleische naam - : Andjing tanah. 



De veenmollen zijn W licrkennen aan de verbazend sterke voor- 

 poten, die zeer geschikt zijn om gangen in den grond te graven. 

 Om zich hiervan te overtuigen hoeft men slechts een andjing tanah 

 boven op den lossen grond te zetten. In een minimum van tijd is 

 ze verdwenen. De voorvleugels zijn bij alle aiuljing tanah's zeer kort, 

 lederachtig en ondoorzichtig (zie plaat 50, fig 1 en 4). De mannetjes 

 gebruiken deze vleugels om hun (bijzonder bij Gr. hirsuta) 's avonds 

 zeer penetrante muziek te produceeren. Het geluid lijkt eenigszins 

 op die van de gangsirs, is echter niet zoo volkomen doordringend. 



Dit geluid wordt gemaakt door middel van de voorvleugels, die 

 bij het mannetje voorzien zijn van eenige sterke lijsten, waardoor 

 een driehoekige figuur gevormd wordt (zie plaat 50, fig. 4), die een 

 uitstekende onderscheidings-teeken vormt tussehen de wijtje.s en de 

 mannetjes, en tnsscheu de twee soorten ondciling. 



De achtervleugels zijn van zeer verschillende lengte (zie plaat 50, 

 fig. 1). Doorgaans zijn ze korter bij de mannetjes dan bij de wijfjes, 

 l)ij de eerste zelfs dikwijls heelemaal rudimentair. Bij de meeste 

 wijfjes zjjn ze groot en doorzichtig. In de rust worden de achter- 

 vleugels, die slechts gedeeltelijk gedekt worden door de bruine voor- 

 vleugels, zoo sterk samen gevouwen, dat een groot gedeelte ervan 

 als twee lange sprieten uitsteken achter de voorvleugels, ja, zelfs 

 over het achtereinde van In-t litluuini heen (zie plaat 50, fig. 2). 



