1-20 



Üe vleugels zijn van een dergflijk uitt'ilijk als Itij de Gangsir, 

 maar Itij de basis van de vuuivleugels zijn deze voorzien van een, 

 vooral bij de mannetjes, duidelijk gele plek, die in rustende houding 

 een gele dwarsband vormt, vlak achter de borst. De legboor (zie 

 plaat ")2, fig. 2) van de wijfjes is veel langer dan bij (k- Gangsir- 

 wijtjes: tot 1,3 Ctm. De voorpoten zijn glad, niet wollig behaard als 

 bij de Gangsir. En lu-t lichaam van de jongen (zie plaat 52, tig. 3) 

 is niet corset-achtig ingesnoenl. welke vorm zoo eigenaardig is voor 

 de jonge Gangsirs. 



Er komen verschillende soorten Djankriks voor in de tabakstuinen 

 der Vorstenlanden. Deze zijn echter tot nu toe niet wetenschappelijk 

 onderzocht en getermineerd. 



BIOLOGIE, SCHAKH AAN 1»K TA HAK EN BESTRIJDING. 



De Djankriks graven geen holen in den grond zooals de Gangsirs. 

 Wel houden ze zich met voorliefde schuil achter steenen, onder bla- 

 deren enz. Ze zijn echter heelemaal niet bang om ook overdag te 

 voorschijn te komen, rond te loopen en voedsel te zoeken. Dit voed- 

 sel bestaat uit lüjna alles, wat ze tip liun weg tegemoet komen: 

 doode iusekten. afval, bladeren, enz. In gevangenschap versmaden ze 

 zelfs niet klap})ertaart en fricadel. Tusschen al het andere gaat nu 

 en dan ook wel een jonge tabaksplant mee, en hiervan niet alleen 

 de onderste bladeren, maar ook de poepoes en de bovenbladeren. Bij 

 een proef in het laboratorium van het Proefstation waren 1 uur na 

 het overbrengen van 14 Djankriks in een pot met i jonge tal)aks- 

 planten, al 5 bladeren van deze aangevreten. Daarentegen schijnen 

 ze niet de wortelen te vernietigen. 



Evenals bij de Gangsirs is de schade, door de Djankriks aan de 

 tabakstuinen toegel )raclit, slechts klein, gedeeltelijk doordat ook deze 

 insekten als lekkernij door de inlanders gegeten worden. 



