135 



ZIEKTEVERSCHIJNSELEN. 



Afgezien vim de pas besproken zeer zelden voorkomende misluk- 

 king^' van tiiliaksplanten door bladluizen, vallen de met bladluizen 

 l)ezette Idadereu op, door de daarmede bijna constant f,'epaard gaande 

 „zwarte roetdauw". Dit is een schimmel, die gelukkig voor de tabaks- 

 aanplant volkomen onschadelijk is, en nooit indringt in de levende 

 cellen van het blad om daar als parasiet op te treden. Het verband 

 tnsschen de bladluizen en de roetdauw laat zich als volgt beschrij- 

 ven: de bladluizen krijgen hun voedsel door zuigen van sap uit de 

 cellen van het bladmoes met behulp van een mikroskopisch fijne 

 zuigsnavel. In de bladcellen vpordt door assimilatie veel suiker ge- 

 vormd, zelfs zóó veel, dat het voedsel van de bladluizen jneer van 

 deze stof bevat dan zij benutten kunnen. Van daar het eigenaardige 

 verschijnsel, dat de excrementen van de bladluizen suiker bevatten, 

 suiker dat anders een zóó nuttige voedingsstof is, dat iedei* ander 

 dier het tot de laatste molekuul toe benut bij de spijsvertering. Door 

 dit gehalte aan suiker van de bladluizen-excrementen worden deze 

 kleverig, en vormen de bekende honingdauw, die juist wegens zijn 

 suikergehalte een uitstekende voedingsbodem vormt voor de schim- 

 mel van de ,z\vai*te roetdauw'" (.\piosporium salicinum). 



Als lioven gezegd is deze schimmel niet parasitair op de tabaks- 

 bladeren. Zoodra de „zwarte roetdauw'' echter te dik op de bladeren 

 komt te zitten, kan de kwaliteit van deze er onder lijden, en moe- 

 ten deze bladeren onder een apart kwaliteitsmerk worden uitgesorteerd. 



Door planters wordt buitendien aangenomen, dat de bladluizen ook 

 op andere wijze de bladeren kunnen beschadigen door een speciaal 

 soort geele en bruine plekken te veroorzaken, de zoogenaamde „blang 

 bantji"'. Het is echter niet zeker uitgemaakt, dat de bladluizen inder- 

 daad deze plekken veroorzaken. Het is bij de beoordeeling hiervan 

 van belang te weten, dat slechts die geele plekken, waarop de 

 „zwai-te roetdauw" gevonden wordt, als echte „blang bantji" be- 

 schouwd worden. Zijn de geele of In-uine plekken zonder „zwarte 

 roetdauw", dan worden ze toegeschreven aan andere oorzaken, zoo- 

 als over-rijpheid enz. Daar de „blang bantji" bijna zonder uitzonde- 

 ring op oude bladeren voorkomt, en meestal gevonden wordt n^ een 

 periode, waarin weinig geoogst is, komt het mij niet onwaarschijn- 

 lijk voor. dat de geele plekken iii werkelijkheid door iets anders 



