137 



v;in zeep wil tor il Kg. groonc /ci'p up "_''• Hier water) iil' te s|ioclfii. Hier- 

 voor moet een biliit.spuit met een bij/onder geconstrueeide tuit dieneu. 



Is de kwaal eenmaal zod sterk verspreid, dat bij wij/e van spre- 

 ken elk tabaksboom mei liii/cn bezet is, dan is er niets anders te 

 doen dan de bestrijding ervan over te laten aan de natuurlijke 

 vijanden van de bladliiizen. (Jelukkig leert de ondervinding ons, dat 

 dit ook in de meeste gevallen in de Vorstenlanden voldoende is. De 

 ergste vijand van de bladluizeu zijn de stortregens. Na het vallen 

 van eenige llinke regenbuien is gewoonlijk het ergste gevaar gewe- 

 ken. Wel kunnen zij bij regenachtig Aveer op vele planten stand 

 houden, raaar gewoonlijk niet in zulk een aantal, dat zij de ontwik- 

 keling van de tabaksboomeu kunnen hinderen. 



Zelfs wanneer de liladluizen niet door regens weggespoelt worden, 

 en dus de volk' vrijheid hebben om zich in het oneindige te ver- 

 meerderen, — zelfs dan komt er gewoonlijk van zelf een eind aan 

 de plaag. Tezamen met de bladluizeu vermeerderen ook hunne na- 

 tiuu-lijke vijanden zich in hooge mate, en ten slotte zóó sterk, dat 

 de balans een nadeelig saldo voor de bladluizeu aanwijst. Onder de 

 natuurlijke vijanden speelt dikwijls een schimmel de grootste rol. 

 Met duizenden en nog eens duizenden vindt men de doode bladlui- 

 zeu, die door deze mikroskopische vijand gedood zijn. Er kunnen als 

 het ware verwoestende epidemieën van deze ziekte onder de blad- 

 luizen optreden. De door deze schimmel gedoode bladluizen zijn om- 

 geven met een vrij dikke laag van sporen, waardoor zij het aanzien 

 krijgen, als of ze heelemaal met meel of poeder bestrooid zijn. Zulke 

 schimmel-luizen mogen niet verward worden met de leege luizen- 

 hniden, die overal op luizen-planten gevonden worden, en die af- 

 komstig zijn van het ruien van de bladluizen. 



Door insekteu worden de bladluizen ook opgevreten, en wel in 

 hoofdzaak door drie vei'schillende soorten: 1) de kevers en de larven 

 van een Lieveuheersbeestje (Chilomenes sexmaculata, Fabr.) (zie plaat 

 'ii, tig. 4) die door de Javanen genaamd wordt : Dara moeloek, of 

 Kebo geraug, 2) de larven van een bloemen-vlieg (Syrphide\ door 

 de Javanen genoemd : oelar lintah, en 8) een roofvvants (Harpactor 

 costalis) (javaansch : Bapak poetjoeng). Om het nut van deze drie 

 insekten te constateeren, hoeft men slechts een blad met bladluizen 

 in een schaal te leggen, en hier enkele van de genoemde insekten 

 op te zetten. Heel spoedig vindt men dan geen enkele levende 

 bladluis terug. 



