18 ONDERZOEKINGEN OVER SPHAEROPLEA ANNÜLINA Ag. 



verdiont nog, dat deze Avoekeringen vaak in groote hoeveelheid voorkomen in 

 de dunne uiteinden der draden, en soms deze uiteinden over eene zekere lengte 

 tot eene geheel soliede massa maken (zie fig. 22). 



De scheikundige geaardheid van al die dwarswanden en woekeringen is dezelfde. 

 Zij bestaan allen, even als de buitenwanden van Sphaeroplea, uit cellulose ; 

 lagen van andere stoffen heb ik daarin niet kunnen ontdekken. Bij toevoeging 

 van chloorzinkjodium worden allen blauw gekleurd, de dwarswanden nog sneller 

 en van donkerder tint dan de buitenwanden. Na eenigen tijd, wanneer het jo- 

 dium gedeeltelijk ontweken is, worden beiden violet ; de dwarswanden en woeke- 

 ringen bezitten, misschien van wege de grootere massa, die tint nog, wanneer 

 de buitenwanden reeds ontkleurd zijn. Hierbij valt tevens, even als bij de echte 

 cellulose, eene geringe opzwelling waar te nemen. 



Hoewel op den eersten oogopslag van elkander verschillend, zoo komen toch, 

 naar ik meen, in wijze van ontstaan en ran groei de i'egelmatige dwarswanden 

 of balken en de onregelmatige woekeringen overeen, en laten zich daaruit de 

 overgangen, die men tusschen beiden vindt, verklaren. 



Terwijl bij den groei der draden van Sphaeroplea de buitenwanden zich in- 

 tercalair door intussusceptie vergrooten, ontstaan de dwarswanden, evenals die van 

 Spirogyra en andere Algen, door appositie van cellulose] agen tegen de binnenzijde 

 van den buitenwand, en wel zoodanig, dat zich aanvankelijk een smalle ring 

 vormt, loodrecht op de lengterichting van den draad. Deze ring doet zich op de 

 optische doorsnede van den draad voor als twee kleine uitwassen, diametraal 

 tegenover elkander geplaatst aan de binnenzijde van den celwand (zie fig. 15). 

 Deze uitwassen vergrooten zich of zoodanig dat zij, zonder dikker te worden, 

 een steeds breederen ring vormen en eindelijk elkander raken, waarna het tus- 

 schenschot tusschen de twee nu gevormde cellen volkomen is geworden en ver- 

 volgens door appositie van nieuwe celluloselagen in dikte toeneemt, öf wel, er 

 zetten zich nieuwe lagen op de geheele oppervlakte van de uitwassen af, welke 

 daardoor een soms vrij dikken, maar in het midden open ring vormen. Dit heeft 

 o. a. in fig. Wh plaats gehad. Op dezen ring ontstaan daarna, door appositie van 

 lagen aan ééne of aan beide zijden, de dikke proppen van cellulose, welke de 

 afsluiting volkomen maken (zie fig. 14c). 



De gronden voor deze voorstelling vind ik deels in het beloop der lagen op 

 de ringen en proppen vooikomende (zie figg. 14f, 17, 18, 22), welke de rich- 

 ting der afzettingen duidelijk aanwijzen, deels in de afwijkingen in den bouw van 

 den inhoud der cel, nabij die afzettingen. Men ziet namelijk, soms tegen deze 

 aan, soms op korten afstand daarvan, in plaats van de gewone plasmaringen 

 van Sphaeroplea, eene dichte opeenhooping van kleurloos plasma, kleine chlo- 



