UNDEKZOEKINGEN OVEE SPHAEROPI.EA AKNULINA Ag. 21 



aquarium overbracht. Eu in algemeenen zin sluit zich die vermeerderde vor- 

 ming van celluljso, ouder ongunstige levensvoorwaarden, aan bij het welbekende 

 verschijnsel van buitengewone verdikking van de celwanden bij zoovele Phane- 

 rogamen op dorren, onvruchtbaren bodem, die slechts een traag en gebrekkig 

 leven toelaat. Men denke o. a. aan de dikwandige celgroepen in kleine, slechte 

 peren en appelen. 



Heinricher, die Sphaeroplea in de vrije natuur en wel in het bassin eener 

 fontein te Griiz heeft waargenomen, maakt de opmerking, dat de cellen veel- 

 vuldig afbraken bij de dwarswanden en daarna, door regeneratie van den cel- 

 •wanA, zooals van Vaucheria bekend is, bleven voortleven, zoodat men daar ter 

 plaatse slechts uiterst zelden aan de volwassen planten de zweepvormige einden 

 aantrof, die zij iu de jeugd bezaten. Hij meent, dat de stoot door het vallende 

 water op verdikte wanden aangebracht, het afbreken daar ter plaatse en dus 

 de vegetatieve vermenigvuldiging zeer bevorderde, zoodat, volgens hem, de vor- 

 ming van dikke balken en proppen van cellulose een aanpassingsverschijnsel zou 

 zijn aan de bijzondere omstandigheden, waarin Sphaeroplea verkeerde. 



COHN, die de plant in 1855 op een vroeger overstroomd aardappelveld aan- 

 trof, maakt van dit afbreken geen gewag, en vermeldt integendeel uitdrukkelijk, 

 dat hij ook aan de langste, veelcellige draden, de beide haarvormige uiteinden 

 aanwezig vond. Ik heb steeds hetzelfde gezien, ook bij de grootste exemplaren, 

 maar ik heb alleen planten, uit de zygoten van Graz afkomstig en in glazen 

 met water of in een aquarium gekweekt, kunnen bestudeeren. Ten einde nu 

 na te gaan, of de stooten van vallend water ook van invloed konden zijn op 

 de vorming der dwarsbalken en celstofmassa's, heb ik eene hoeveelheid van 

 jonge, pas uit de zygoten ontwikkelde plantjes, waarin nog geen celdeeling had 

 plaats gehad, verdeeld in twee even groote glazen, en die naast elkander ge- 

 plaatst in eene gematigd warme plantenkas, zoodat zij beide licht en warmte 

 in voldoende mate ontvingen voor eene krachtige ontwikkeling. Maar het water 

 in het eene glas werd steeds in rust gelaten, dat iu het andere glas werd voort- 

 durend in beweging gehouden en ververscht door een onafgebroken reeks van 

 druppels, die uit een hooger geplaatst waterreservoir, ter hoogte van 60 cent. 

 ongeveer, op de planten nedervielen, terwijl door middel van een onder in het 

 glas uitmondende hevel eene gelijke hoeveelheid water werd afgevoerd, zoodat 

 het niveau in het glas op gelijke hoogte bleef. In beide glazen ontwikkelden 

 zich de plantjes voorspoedig en er ontstond in beide een aantal celdeelingen. 

 Maar verschil in hoeveelheid of in dikte der dwarsbalken kon ik tusschen beide 

 niet ontdekken. Indien het dus waar is, wat Heixricher beweert, dat de ge- 

 noemde celstofophoogingeu door adaptatie uit bepaalde levensomstandigheden 



