ONDERZOEKINGEN OVER SPHAEEOPLEA ANNÜLINA Ag. 23 



zetmeelring verdwijnen ; de laatste wordt vermoedelijk opgelost en in andere 

 stoffen omgezet. Vervolgens vindt men ook de pyrenoïden niet meer terug, 

 hetzij dat deze evenzoo worden opgelost, hetzij dat zij in een aantal kleine 

 pyrenoïden uiteen vallen ; althans men ziet weldra een groot aantal uiterst 

 kleine lichaampjes of microsomen in de plaats daarvan treden. Aanvankelijk 

 blijft de vorm der ringen in de cel nog bewaard, maar zeer spoedig verandert 

 ook de groene kleur dezer ringen, die eerst voor een geelachtig groen en kort 

 daarop voor een licht bruin plaats maakt. Het chlorophyll van het proto- 

 plasma is dan ook gedesorganiseerd en het voorkomen der cel wordt, zooals 

 COHN het reeds heeft afgebeeld in zijn fig. 10a op PI. 13 en Knt nog nader 

 in zijne fig. 2 van Taf. LXIII. Allengs verdwijnen nu de ringen door verplaat- 

 sing der plasmadraden en er ontstaat een wijdmazig net van dicht bijeen ge- 

 plaatste, meest tot draden gegroepeerde microsoraen, waaromheen andere mi- 

 crosomen meer los en verder uiteen geplaatst voorkomen ; allen omgeven van 

 een waterhelder en door eene huidlaag scherp begrensd protoplasma. Doch ook 

 dit beeld vertoont de cel in deze hare periode van activiteit slechts kort. Wel- 

 dra ziet men de microsomen zoowel als het kleurlooze plasma tot eene samen- 

 hangende massa vereenigd, die zich tegen den cilinderwand der cel aansluit 

 en een zeker aantal groote ellipsoïdische vacuolen omsluit, in rijen achter el- 

 kander gelegen, zoodat in dit stadium de cel in de optische doorsnede zich 

 voordoet als bevattende eene reeks van groote bolvormige of ellipsoïdische ruim- 

 ten (de vacuolen) van weinig minder omvang dan de dikte der cel, en aan alle 

 zijden omgeven door een met eene huidlaag scherp begrensd protoplasma, dat 

 een overgroot aantal kleine korreltjes of microsomen bevat. Alleen tusschen de 

 vacuolen heeft genoemd protoplasma eeue aanzienlijke dikte en vertoont zich op 

 de doorsnede als een dubbelen meniskus. De genoemde microsomen, vooral rond- 

 om de vacuolen tot eene dichte laag opeengehoopt, komen nu allengs in eene 

 trillende beweging en agglomereeren zich tot kleine eironde lichaampjes, welke 

 ook uit het omringende waterheldere plasma zich vergrooten. De beweging, aan- 

 vankelijk traag, wordt gaandeweg sneller, vooral bij de buitenste nabij de vo- 

 cuolen gelegene gedeelten, waarbij deze laatsten niet alleen zelve in eene trillende 

 beweging geraken, maar ook kleiner worden. De eironde lichaampjes verkrijgen 

 scherpe omtrekken, en worden meer peervormig en weldra zijn de spermato- 

 zoïden ontstaan, die, nadat ook de twee ciliën gevormd zijn, zich uu eerst matig, 

 daarna zeer snel bewegen, aanvankelijk rondom de vacuolen, maar spoedig ook 

 door den meniskus van protoplasma, waarin zij gelegen zijn. Dit proces geschiedt 

 niet gelijktijdig in alle deelen der cel, maar achtereenvolgens in de verschillende 

 meniskusvormige massa's, zoodat men gelegenheid heeft in hetzelfde antheridium 



