26 ONDERZOEKINGEN' OVEK SPHAEKOPLEA ANNULINA Ag. 



vermeerdcrinnr van het chloronliyll on ook eeiie vermeerderins en vercrootino- 

 van de chromatoplioren te ontstaan, welke laatste zich niet meer bijna uitslui- 

 tend in de ringen maar ook daartusschen in het net van plasmadraden plaatsen, 

 zoodat het algemeen voorkomen van den inhoud der cel, hoewel steeds levendig 

 groen, een ander wordt dan te voren, en de ringen grootendeels door een wijd- 

 mazig net vervangen zijn, gelijk fig. 5 dit kan aantdoiu'ii. 



Spoedig verandert echter dit beeld weder. De in elkanders nabijheid gele- 

 gen chromatophoren en chlorophyllkorrels vereenigen zich met het omrin- 

 gende plasma tot betrekkelijk grootc, ondoorschijnende, groene massa's van onre- 

 gelmatige, meest min of' meer stervormige gedaante, welke door een aantal dunne 

 plasmadraden met den cilinderwand der cel (of juister, met het wandstandige, 

 kleurlooze plasma) verbonden zijn, en den indruk geven van stervormige plasma- 

 massa's in het lumen der cel opgehangen. Cühn en Kky hebben dit goed 

 afgebeeld, respectievelijk in hunne figg. üb en la. PI. 13 en fig. 1. Taf. LXIV. 

 De aldus in eene rij gelegen stervormige massa's, waarvan de middellijn soms 

 weinig kleiner is dan die van het lumen der cel, zijn aanvankelijk van elkander 

 gescheiden door eene scherp begrensde, zeer dunne laag van plasma, loodrecht op 

 den cilinderwand der cel geplaatst, welke geheel het voorkomen heeft van een 

 dunnen dwarswand. Zoowel de reactie met jodium, als de toevoeging van water 

 onttrekkende stoffen toont echter aanstonds aan, dat men hier niet met een 

 dunnen cellulosewand maar met een plasmalaagje te doen heeft. 



Bovendien ziet men, ook zonder aanwending van reageutiën, dien schijnbaren 

 wand bij de verdere ontwikkeling van het oogonium alras verdwijnen. Weldra 

 namelijk heeft er eene aanzienlijke contractie plaats door uitstooting van water 

 uit het protoplasma; de stralen of pseudopodiën der stervormige figuren worden 

 ingetrokken en de schijnbare dwarswand splijt zich in twee lamellen, die den 

 celwand los laten, ieder één der plasma-massa's omgeven, en door verdere con- 

 tractie zich tegen deze meer en meer ei- of bolvormig geworden massa's aanleg- 

 gen. (Yergelijk Conx, fig. 7. PI. 13. Kny, fig. 2. ïaf. LXIV). 



Hierdoor wordt de iniidiid van het jeugdige oögouium eene reeks van eivor- 

 mige of spherisclie lichamen, ondoorschijnend en groen gekleurd, vooral in het 

 midden. Deze lichamen, die niet anders zijn dan de bijna volwassen eicellen 

 of oüspheeren, contralieeren zich nog meer, en zijn dan geheel groen met uit- 

 zondering van een klein kleurloos gedeelte aan den omtrek, hetwelk door 

 CoHN en Kny (U. pag. 262) bij analogie met anJere Algen. „Enipf'ilngnisi-fleck'' 

 genoemd is, omdat men vermoedt, dat daar de bevruchtende w(!rking der sper- 

 matozo'i'den plaats heelt. Deze vlek heb ik somwijlen, doch niet altijd kunnen 

 waarnemen. Tengevolge der genoemde contractie is nu de middellijn der oö- 



