ONDERZOEKINGEN OVEK SPHAEEOPLEA ANNULINA Ag. 31 



licht getint, maar andei's dan de kernen, zoodat deze laatsten scherp te onder- 

 scheiden waren. VAjn assistent, de Heer Wolteking, was mij hierbij met veel ijver 

 behulpzaam. Bij dit onderzoek bleek toevallig, dat temperatuurverschillen niet zou- 

 der belangrijkeu invloed op de kleuring zijn. In pikrinzuur en iu chroomzuur 

 geharde draden van Sphaeroplea, welke, na in gedestilleerd water uitgespoeld 

 te zijn, ettelijke dagen in beale's karmijn gelegen hadden, namen de kleurstof 

 weinig of niet op. Dit geschiedde echter in den winter, toen de temperatuur 

 van mijne werkkamer in het laboratorium des avonds en des nachts tot 2° h 

 3° C, soms nog lager daalde. Eene verwarming tot 25", hoogstens 30° C, 

 bracht nu binnen een half uur eene prachtige kleuring der kernen teweeg. Eene 

 geringe verwarming kan dus vaak voordeelig zijn, wanneer de kleuring lang 

 uitblijft of slechts zeer zwak is. 



Gaven de genoemde kleurmiddelen mij de gelegenheid, om bij ontwikkelde 

 draden van Sphaeroplea de kernen op te sporen en te onderzoeken, het was 

 niet wel mogelijk deze behandeling toe te passen op de jonge plantjes, die pas 

 uit den staat van zwermsporen in dien van spoelvormige lichaampjes overge- 

 gaan, slechts 0.005 — 0.008 mm. lang en nog niet 0.001 mm. breed waren. 

 Bij de uitwassching van het zuur moesten zij met het waschwater weggespoeld 

 worden, zonder dat het mogelijk was, ze weer terug te vinden en op te zame- 

 len. Ik heb nog beproefd om eene kleine hoeveelheid jonge plantjes na harding 

 op een filtrum te brengen, en na uitspoeling, totdat het waschwater geene zure 

 reactie meer vertoonde, voorzichtig van het papier af te nemen ; maar ook dit 

 gaf geene goede resullaten, en de hoeveelheid voorwerpen, waarover ik beschik- 

 ken kon, was daartoe ook te gering. Met belangstelling heb ik daarom kennis 

 genomen van een opstel van Pfitzer {Deutsche hotan. Berichte, I, p. 44), die 

 bij zijne onderzoekingen van Bacillariaceën op hetzelfde bezwaar gestuit was, 

 en na velerlei proeven, in nigrosin-pikrinzuur een middel had gevonden, om 

 tegelijk te verharden en te kleuren, zonder dat het kleurmiddel behoefde verwij- 

 derd te worden. Ik heb met goed gevolg dit pikro-nigrosine, zoowel in alcoho- 

 lische als in waterige oplossing gebruikt. Het protoplasma wordt daarmede zwak 

 vuilblauw, maar de kernen doukerbruinrood gekleurd bij de ontwikkelde draden, 

 zooals fig. 13 doet zien. Voor de jonge boven genoemde t bestanden, liet het zich 

 aanwenden door toevoeging van een droppel van het reagens bij de in een 

 hangenden droppel gekiemde zygoten. Later is het mij gelukt, bij deze ook 

 goede kleuringen te verkrijgen met pikrokarmijn. Het geheele voorwerp werd 

 dan wel lichtrood gekleurd, maar de kernen en ook de nucleoli waren daarin 

 toch duidelijk en scherp te onderkennen. In de %g. 1, 2 en 3, waarvan de 

 kernkleuringen op deze wijze verkregen zijn, is duidelijkheidshalve de lichte 

 tint van het plasma weggelaten. 



