ONDERZOEKINGEN OVER SPHAEROPLEA ANNULINA Ag. 33 



■wijls, doch uiet altijrl, met deze in aantal in eiken ring overeenkomende. Wan- 

 neer de celkernen relatief in rust, d. i. niet in toestand van deeling verkeeren 

 is de vorm meest rond of ellipsoïdisch, en soms min of meer lensvormig afgeplat, 

 met een duidelijken, door de kleurstof zeer donker getinten nucleolus in het 

 midden. De substantie dor kern is dan vrij gelijkmatig, hoewel ook dikwijls 

 eenige donkere puntjes, als kleine ehromatine-lichaarapjes daarin voorkomen. 

 Bepaalde kernfiguren of een net van draden heb ik daarin niet kunnen onder- 

 scheiden ; en in geen geval althans is het mij gelukt daarin die reeks van 

 veranderingen der chromatine-lichamen als opvolgende deeliugsstadiën te onder- 

 kennen, welke bij de zoogenaamde indirecte kerndeeling door Strasburger en 

 anderen beschreven zijn. 



Het is mogelijk, dat de kleine afmeting dier kernen, welke bij de sterkste 

 vergrootingen van meer dan 2000 maal slechts een beeld van enkele milli- 

 meters grootte vertoonen, ons belet dergelijke veranderingen waar te nemen, 

 maar ik houd het voor waarschijnlijker, dat men bij deze veelkernige cellen te 

 doen heeft met zoogenaamde „directe kerndeeling", waarbij niet al die phaseu 

 en verschillende vormen doorloopen worden, maar waarbij eene insnoering der 

 kernen plaats heeft, voorafgegaan door eene insnoering of verdeeling der nucleoli. 



Met de celdeeling — hier het ontstaan der dikke dwarswanden, met cellulose 

 proppen van verschillenden vorm voorzien, — heeft de kerndeeling niets te 

 maken. De vorming dier wanden heeft plaats door appositie tegen den buiten- 

 wand aan, zoo als boven bl. 18 is uiteengezet. En ook waar de zich vormende 

 of zich vergrootende proppen tegen een ring met chromatophoren en pyrenoïden 

 aanliggen of door plusraadraden met dezen verbonden zijn, vertoonen de celkernen 

 in dien ring noch in aantal, noch in vorm en structuur verschil met de ge- 

 woonlijk in de ringen voorkomende kernen. 



Daarentegen in sommige cellen van volwassen Sphaeroplea-draden vond ik, 

 niettegenstaande het voorkomen der ringen weinig veranderd was, zoo vele kernen, 

 en daarbij van zoo verschillende grootte, dat ik een geruimen tijd geaarzeld heb, 

 of ik hier niet met iets anders te doen had. Konden wellicht de oliedroppels, die 

 ook in het protoplasma voorkomen, de kleurstof tevens hebben opgenomen ? Hier- 

 tegen was echter het bezwaar aautevoeren, dat die glanzige, sterk lichtbrekende 

 droppels zich wel niet met dezelfde tinten zouden voordoen als de geharde celkernen; 

 en tusschen de gekleurde lichaampjes was wel verschil in grootte, maar niet ver- 

 schil in tint te herkennen. Toen ik Pfeffer's belangrijke verhandeling „ Ueber 

 Aufnahme von Anilltifarhen in lebenden Zeilen (Untersuchungen a. d. botan. 

 Inst. in Tübingen, Bd. II) ontving en daaruit zag, hoe luoistofblaasjes bij uit- 

 Ufmendheid het vermogen bezitten om kleurstoffen op te nemen, kwam het 



A5 



NATDTiRK. VEEH. DER KONINKL. AKADEMIE. DEEL XXVI. 



